Het mooiste lied over verlies

In de afgelopen veertig jaar maakte hij tientallen albums. Beroemde collega-muzikanten, zoals Bonnie Raitt en R.E.M., namen zijn nummers op. Toch is Richard Thompson Richard Thompson(Londen, 1949) voor veel mensen nog steeds een onbekende. Moeilijk te bevatten. Hoewel, toen ik in 1980 met de Britse singer-songwriter kennismaakte, via het nachtelijke Rockpalast op de Duitse tv, had ik moeite om wakker te blijven. Ik zag een sombere, magere man met baardje die vooral lange en vreemde gitaarsolo’s produceerde. Pas in de jaren ’90 werd ik door hem gegrepen. Maar toen ook voorgoed. Hij is een van die bijzondere artiesten die constant is én steeds beter wordt.

Mooi verliezen

Richard Thompson is specialist in verlies, kun je zeggen. Onder de personen die hij in zijn liedjes opvoert vind je zelden opgewekte winnaars. Wel uitstekende verliezers. Andere artiesten hebben het vaak over stoere vrije jongens of ze vertellen een bekend verhaal over liefdesverdriet. Zo niet bij Thompson. Bij hem heeft verliezen veel gezichten.

Zo licht als een bijenvleugel

Een van zijn mooiste verliesliedjes is Beeswing (kijken op YouTube). De ik-figuur in deze folkballade van het album Mirror Blue uit 1994 denkt vol weemoed terug aan het beeldschone vrijgevochten meisje waarmee hij jaren geleden in de Summer of Love een relatie had. Haar vrijheidsdrang was sterker dan alles. ‘And you wouldn’t want me any other way,’ voegde ze hem toe voor ze hem verliet. Nu leeft ze op straat, zo heeft hij gehoord, verslaafd aan heroïne, in gezelschap van een wolfshond. Haar vroegere schoonheid is verdwenen door ‘hard weather and hard booze’. Hij heeft eerst een geruststellende verklaring: ‘I guess that’s just the price you pay for the changes you refuse’. Maar zijn eigen verlies, beseft hij dan, is minstens zo groot:

‘Oh she was a rare thing, fine as a bee’s wing / And I miss her more than ever words could say / If I could just taste all of her wildness now / If I could hold her in my arms today / Well I wouldn’t want her any other way’

Begeleid door een enkele fingerpicking-gitaar ziet de ik-figuur welk deel van hemzelf onvervuld is gebleven – en zal blijven. Bij Thompson wordt verliezen levenskunst. En mooi verliezen de hoogste deugd.

2 comments

  1. Mooi stuk over onze folkheld, Chris. Zijn sonore stemgeluid en het folkgenre zal niet al teveel mensen aanspreken, het kan monotoon zijn als je niet naar de tekst luistert. Die bij RT zeer de moeite waard zijn, ook als ze over antieke auto’s of motorfietsen gaan. Overigens hoor je in Beeswing ook fiddle, fluit en een soort doedelzak in het sfeervolle arrangement. Mirror Blue is een van zijn beste albums en een topproductie van Mitchell Froom.

    Like

    1. Klopt van de fiddle enzovoort, heel fraai. Maar in het bedoelde YouTube-fragment is het alleen de man zelf, op zang in gitaar.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s