Artiesten met gekke pakjes

MudWat moet je vinden van artiesten met gekke pakjes en weirde hairdo’s? Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik heb ze nooit vertrouwd. Als je zoveel opsmuk nodig hebt, moet er aan de inhoud wel iets ontbreken. Denk aan Mud, met die zonnebrillen, maffe kostuums en papperige Engelse lijven. Of Gary Glitter met z’n Glitterpak – bij hem bleken later inderdaad een paar dingen behoorlijk mis te zijn. Lady Gaga – ken jij één nummer van haar dat langer dan twee seconden blijft hangen?

En het kan altijd nog erger. Denk aan  Kiss: enge mannen met metalige pakken, zwart-witgeverfde tronies, uitgestoken tongen en gek haar. Je kent ze nog wel, met hun metaldiscostamper ‘I Was Made For Loving You’. Machtig veel geschreeuw, machtig weinig wol.

Peter Gabriel als The Moonlight Knight

Peter Gabriel als The Moonlight Knight

Genoeg ondersteuning dus voor mijn aversie tegen artiesten met gekke pakjes. Maar toch knaagt er iets. Want de laatste tijd, merk ik, luister ik geregeld met veel plezier naar artiesten als Peter Gabriel, David Bowie en Kate Bush: allemaal creatievelingen met opvallende uitdossingen en allerlei theatrale capriolen. Reden om me af te vragen wat er aan de hand is.

Eerst dacht ik: het komt doordat de genoemde artiesten tegenwoordig meer ‘zichzelf’ zijn in hun hele presentatie (of: niet-presentatie, zoals bij Bush). Dat is op zichzelf wel waar, maar de muziek die ik draai komt wel vaak uit hun theatrale periodes, zoals Ziggy Stardust van Bowie of Hounds of Love van Bush.  Dus dat is het niet. Zou het dan misschien aan mezelf liggen?

Bowie met ooglapjeMisschien heb ik ongemerkt wel mijn vertrouwde indeling ‘uiterlijke schijn versus innerlijke waarheid’ losgelaten. Of misschien heb ik die rijke dramatische muziek stiekem altijd al mooi gevonden. Of zou het zijn dat ik met de jaren meer waardering krijg voor de buitenkant? Dat ik authenticiteit niet meer zo belangrijk vind als vroeger? Of dat ik niet meer zo precies kan zeggen wat authentiek is en wat niet?

Kate BushDat zijn wel heel moeilijke vragen. Ik heb er ook geen antwoord op. Het is uiteindelijk ook niet zo belangrijk. Wat ik wel weet, is dat het de kwaliteit van Bowie, Bush en Gabriel is die mij die vragen opdringt. Hun muziek zit irritant te morrelen aan mijn regels. Dat is al een kwaliteit op zich.

7 comments

  1. Vooral de vragen naar authenticiteit boeien mij al jaren. En ook hoe die zich verhouden tot binnen- en buitenkant. Ik leef het liefst bij het idee dat wij altijd onszelf spelen. En dat anderen dat dus ook doen. En dat veranderende context steeds het nieuwe theater is.
    Dank voor je verhaal. Wederom. Robbert

    Like

  2. Goed verhaal! Ik was als tiener een enorme Bush-fan. Vooral haar stem betoverde mij. Dat ze bij Toppop mysterieus rondfladderde voegde daar niet zoveel aan toe, maar deed er ook niets aan af.

    Like

  3. Door de verkleedpartij kun je in een ideaal personage kruipen en als je echt wat te vertellen hebt boven jezelf uitstijgen. En tegelijk authentiek blijven. Of zoals onze neo-glamrocker Jett Rebel laatst in de Volkskrant zei (niet letterlijk): door dit personage durf ik dingen te doen die ik anders niet zou kunnen of durven.
    Gaan we nu meer dramatische muziek van jou horen, Chris?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s