Het einde van het wegstervende einde?

fadersIs het waar dat de fade-out aan het uitsterven is? Volgens een artikel in het Amerikaanse webmagazine Slate wel, tenminste als het gaat om hitsingles. Het steeds zachter worden van de muziek, waarbij de muzikanten aan het eind van het nummer als het ware met de muziek mee naar het einde van de wereld marcheren terwijl jij op je plek blijft, dreigt te verdwijnen. Een bijbehorende grafiek laat het zien, de tendens is onmiskenbaar. Na het hoogtepunt, in 1985, gaat het langzaam maar gestaag bergafwaarts met de fade-out.

caroline no brian wilsonIk zou het jammer vinden als die trend doorzet. Want er zijn prachtige fade-outs. Sommige komen vlak voor het einde onverwacht met iets nieuws dat je aandacht nog even vastgrijpt, zoals in ‘Caroline, No’ van The Beach Boys, waar blaffende honden en een langsrijdende train het opeens overnemen van de orkestrale uitleidende melodie. Of het heel langzaam zachter worden van het Na-na-koortje in ‘Hey Jude’ van The Beatles. Het langzame wegijlen suggereert bovendien dat de muziek eindeloos doorgaat. Dat er helemaal geen einde hoeft te zijn. En wat is er mooier dan dat?

The Band The BandDe meest merkwaardige fade-out die ik ken, is wel die van ‘When You Awake’ van The Band, van hun tweede, klassieke album uit 1969 (toevallig gisteren 45 jaar geleden verschenen). Normaal gebeurt het wegsterven tijdens een eindeloos herhaald refrein, of een lekker doorzeurend koortje of instrumentaal stuk. Hier niet. Terwijl de mannen nog een geheel nieuwe tekstregel zingen (‘And if I thought it would do any good, I’d stand on the rock where Moses stood’), wordt de knop al dichtgedraaid. En in het al bijna onhoorbare niets hoor je de muzikanten gewoon nog een slotakkoord spelen! Nou ja. Wat is dit? Ging er ergens iets mis tijdens de opnames, en heeft de technicus dat zo willen verbloemen? Dat ligt niet erg voor de hand, want live bootste The Band dit effect ook na. Hoe het ook zij, de fade-out maakt het nummer nog onvergetelijker dan het van zichzelf al is.

In het Slate-artikel wordt als mogelijke boosdoeners van de droevige ontwikkeling gewezen op iTunes en Spotify, de ‘usual suspects’ als er iets mis is in de huidige popmuziek(business). Een andere verklaring is dat we collectief meer behoefte hebben gekregen aan ‘closure’, zoals de Amerikanen zeggen. Dat we dingen moeten ‘afsluiten’ zodat ze niet ‘oneindig in limbo blijven hangen’. Tja.

rok 1rok 2De slotconclusie is dat het waarschijnlijk een modeverschijnsel is. Popmuziek, en zeker hitsingles, zijn een trendgevoelige business. Op een bepaald moment hebben we simpelweg collectief behoefte aan iets nieuws voor onze oren –  in dit geval dus liedjes met duidelijke eindes. Zoals we soms ook de rokken weer drie centimeter langer of juist korter willen hebben. Als dat waar is, hoeven we ons misschien weinig zorgen te maken over het wegstervende einde en kunnen we ons binnenkort alweer gaan opmaken voor zijn voorzichtige come-back.

4 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s