De tragiek van de fan

140826_basementtapesAfgelopen dinsdag verscheen in de serie officiële bootlegs van Bob Dylan het 11e deel: The Basement Tapes Complete. Diverse media pakten uit over deze in dubbel opzicht historische release. In de Volkskrant verscheen daarover onder meer een scherpzinnige persoonlijke bijdrage van romanschrijver Daan Heerma van Voss.

Daan_Heerma_van_Voss-1Heerma van Voss (1986) is Dylan-fan van de tweede generatie. Met enige schroom komt hij er nu publiekelijk voor uit. Niet omdat het niet cool zou zijn om van Dylan te houden, maar omdat hij eerder altijd bang was de intimiteit met Dylans stem te verliezen. ‘Een fan is verwikkeld in een permanent gevecht’, schrijft hij. ‘Hij wil zijn liefde afwisselend prediken en afschermen. En uiteindelijk wil hij uniek zijn, wat per definitie onmogelijk is, vandaar de waas van tragiek die altijd om hem heen hangt.’

Van MorrisonDe tragiek van de fan. Herkenbaar? Voor mij wel. Het prediken hebben de lezers van dit blog al ruimschoots kunnen ervaren, maar de andere kant ken ik ook. Ik herinner me nog hoe verrast maar tegelijk ontgoocheld ik was toen mijn leraar biologie op de middelbare school een doorgewinterde Van Morrison-fan bleek te zijn, terwijl ik Van the Man zojuist had ontdekt! Ik was er nog lang niet aan toe die verborgen schat zo met anderen te delen. En als dat dan toch moest, dan wilde ik degene zijn die een ander in dat geheim inwijdde. En niet andersom! (Ik kreeg overigens wel meteen 10 lp’s van die toffe leraar te leen, die buitenkans liet ik me niet ontgaan.)

ballon doorprikkenOok ik wilde graag volhouden dat ik de enige was die de muziek van een bepaalde artiest echt begreep – maar uiteindelijk is dat geloof heel kwetsbaar, en dat weet je. Het kan zomaar doorgeprikt worden. Bijvoorbeeld wanneer anderen een plaat van je idool bezitten die jij nog niet hebt, of als ze een onverstaanbare tekstregel ontcijferd blijken te hebben. Daarom hou je je de artiest graag een beetje voor jezelf. Terwijl je weet dat dat niet kan…

aarde plus planetenVolop tragiek dus. Maar daarnaast zie ik ook het komische. Want een artiest is immers iemand die ervoor heeft gekozen zijn of haar muziek naar buiten te brengen. Muziek die – als het goed is – invoelbaar is voor allerlei onbekenden, bij voorkeur zoveel mogelijk. De ultieme fan ziet die andere bewonderaars het liefste juist allemaal naar een andere planeet vertrekken. Zo is de grootste fan dus een vijand van zijn idool. Kan het absurder?

Ik ben eigenlijk wel heel erg benieuwd naar de in stilte gekoesterde idolen van de lezers van dit blog. Welke Geheimtipp ben jij bereid eindelijk met de wereld te delen?

4 comments

  1. Dat had ik destijds ook met bijvoorbeeld Graham Parker & the Rumour en Dire Straits. Artiesten moesten niet teveel hits krijgen, dan vond ik ze commercieel worden… In het heden koester ik Amparo Sanchez, de Spaanse zangeres die ik toevallig mee hoorde zingen op platen van Calexico. Zo, daar heb je 2 Geheimtipps die ik graag wil delen met serieuze muziekliefhebbers.

    Liked by 1 persoon

  2. Fan zijn van een artiest is misschien wel wel vergelijkbaar met verliefd zijn. Je bent blind idolaat en wil natuurlijk van een ander liefst niet horen wat er mogelijk niet deugt aan je nieuwe vlam.
    Het gebeurt dan ook dat je als fan het stadium van verliefdheid niet overleeft. Dan vallen ander werk of nieuwe liedjes tegen, zelfs na een aantal keer proberen.
    Mooi is, wanneer je dan met een innerlijke glimlach kunt blijven terugkijken naar je voorbije verliefdheid en je dan vooral ‘de goeie dingen’ blijft herinneren. Zoals voor mij de plaat ‘Late for the Sky’ van Jackson Brown. Dat is een plaatjesalbum waar ik nog heel graag naar terugkijk, zonder dat ik de neiging heb de persoon er nog eens bij op te zoeken.
    En een heel enkele keer weerstaat de liefde elk tekort. Dan is de verliefdheid over – ook de minpunten zijn geaccepteerd – en vind je toch iedere keer iets nieuws om van te houden. Blijft er steeds iets te ontdekken. Zo’n fan ben ik van Pete Townshend.

    Liked by 1 persoon

  3. Ja ik herken dit gevoel zeker. Ik had er ‘het meest last van’ met Don MacLean. Zijn eerste album Tapestry. Ik zong alle liedjes mee en nam het op op een casettebandje en had het gevoel dat ik echt samen met hem alleen aan het zingen was. Later ben ik nog eens naar een concert van hem geweest en toen moest ik denken aan “Killing me softly with his song” (Carole King?) Ja dat voelde echt bij mij ook zo.
    De enige met wie ik later bereid was dit gevoel te delen was mijn zusje….zij was het wel waard want ze
    was ook helemaal gek van zijn muziek en de prachtige lyrics. We kennen ze geloof ik allemaal tot op de dag van vandaag uit ons hoofd! En samen zwijmelen was ook wel leuk.
    Het bleef niet bij DonMcLean. Later kwamen daar nog bij John Denver (wat zo mogelijk nog heftiger was) Neil Young en Jim Croce. Ik vind ze nog steeds allemaal even geweldig.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s