De serieuze gevolgen van herhaling

de correspondentEen tijdje geleden tipte iemand me over een interessant artikel in de online kwaliteitskrant De Correspondent. Het stuk legt uit hoe het komt dat we slechte popsongs toch goed gaan vinden. Dat zit namelijk zo: onze hersenen belonen ons met een lekker gevoel wanneer we een liedje zonder al te veel moeite kunnen meeneuriën of -zingen. En dus waardeer je liedjes die je al vaak hebt gehoord meer dan onbekende. Wetenschappelijk bewezen, met van die hersenscans die ons inpeperen dat we gewoon de slaaf van ons brein zijn.

goombay dance band2Je kunt je natuurlijk afvragen of die herhalingstheorie wel zo wereldschokkend is. Platenmaatschappijen gaan al sinds jaar en dag uit van diezelfde volkswijsheid bij het ‘pluggen’ van hun liedjes bij radio-dj’s. Bovendien, als je even nadenkt – veel nummers zouden zonder die hersenspoeling toch nooit in de top van de hitparade kunnen belanden? Denk bijvoorbeeld aan ‘Sun of Jamaica’ van de Goombay Dance Band, of aan ‘I Was Made For Loving You’ van Kiss, om een ander veelzeggend voorbeeld te gebruiken.

hoofd met elektrodes eropWat ik wel schokkend vind, is dat die wetenschappers het omgekeerde fenomeen niet hebben onderzocht. Dat was veel zinvoller geweest. Ik bedoel het verschijnsel dat een goed nummer je kan gaan tegenstaan als je het te váák hoort. Dat je opeens een lichte weerzin voelt opkomen bij het horen van een liedje dat je toch zo mooi vindt – of vond. Gevolgd door de angst dat dat niet meer ongedaan kan worden gemaakt. En bij elke luisterbeurt erger zal worden. Ik ken het uit eigen ervaring, met een paar platen die ik nu niet meer draai.

alles van waarde is weerloosVolgens mij zouden onderzoekers dat overkill-effect tot op de bodem moeten doorgronden en daarna oplossingen  bedenken. Met of zonder hersenscans. Het gaat hierbij ten slotte om iets waardevols dat verloren dreigt te gaan. Om schoonheid die onbereikbaar wordt. Veel belangrijker dan het bekende trieste feit dat muzikale shit puur door herhaling in goud kan veranderen.

3 comments

  1. Leuk stuk, Chris. En zeker herkenbaar. Mag ik je nog op 2 typefoutjes wijzen? In de 1e alinea ontbreekt ‘je’ bij ‘die al vaak hebt gehoord’ en in de laatste staat ‘driegt’ in plaats van ‘dreigt’. Groet, Paula

    Like

  2. Leuk, Chris, dat Kiss nummer. Je zou wel eens gelijk kunnen hebben. Eigenlijk een heel gewoon nummertje maar hij blijft in je hoofd hangen. Betekent dit dat het een goed nummer is? Nee, want dan is elke carnavalskraker een wereldnummer. Ben ik in deze gewoon het slachtoffer van een disc jockey die het een aanstekelijk nummer vond? Nee , ik vind het niet erg dat ik nog steeds meebrul als ik het hoor .
    Er zijn inderdaad nummers die ik zo vaak gehoord heb dat ik ze nu wegdraai als ik ze hoor. Veel Beatle nummers helaas, maar ook Coldplay. Als het bijna liftmuziek wordt (Beatles Hey Jude) of als achtergrondmuziek zit in House of Gray’s Anatomy hoeft het niet meer voor mij.
    En mijn eigen pijnpunt: een kras op de plaat waardoor het hele nummer wordt verpest, alleen maar wachten op de kras en niet meer genieten, uiteindelijk niet meer draaien. Ik heb geen pick up meer maar ik kan het me nog zo goed herinneren…..

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s