Guilty Pleasures

guilty pleasuresZe komen niet alleen in het echte leven voor, guilty pleasures. In de popmuziek net zo goed. Want zelfs in de ruige wereld van de rock & roll heb je taboes – en je hebt er ook een smaakpolitie: een soort consensus over wat Goede Muziek is en wat niet. Die bepaalt of een artiest cool is of niet. En zo kan het dus zomaar gebeuren dat je van Foute Muziek houdt. Je bent gecharmeerd van een artiest die totaal niet past bij je imago. Of, erger nog – bij je dierbare zelfbeeld. Muziek waar je echter, als je diep in je hart kijkt, stiekem gewoon van houdt.

private area public not allowedIn je jeugd is zo’n guilty pleasure een groter probleem dan later, dat staat wel vast. Op de middelbare school betekent hip of onhip zijn tenslotte zo’n beetje het verschil tussen hemel en hel, tussen bestaan of niet bestaan. Maar zijn we als volwassenen inmiddels geheel over die schaamte heen gegroeid? Droom lekker verder, zou ik zeggen. Zeker in kringen van serieuze popliefhebbers – of wat daarvoor moet doorgaan – zijn sommige artiesten en muzieksoorten behoorlijk taboe.

Dolly Parton 2Hoewel een geheel schaamteloze samenleving me geen pretje lijkt, ben ik voorstander van meer vrijheid ten opzichte van de muziekpolitie. Want schaamte leidt vaak tot schaamte over de schaamte, en zo verder. Niet fijn. Wat ik ook weet, is dat het heel bevrijdend kan voelen om toe te geven dat je bijvoorbeeld tot tranen toe geroerd wordt door ‘Jolene’ van Dolly Parton of ‘Stand By Your Man’ van Tammy Wynette. Zo, die is eruit. En het leuke is, dat je na zo’n uitspraak meestal best manmoedig de consequenties kunt dragen. Veel gemakkelijker dan je vooraf denkt.

politielogoDe komende tijd wil ik daarom in Goeie Nummers uit de kast komen met nog een paar van mijn popmuzikale guilty pleasures. Ik ben benieuwd naar reacties van lezers – en ook of mensen mijn voorbeeld durven volgen. Eén ding kan ik daarbij beloven – mijn eigen innerlijke smaakagent krijgt een paar weken verlof.

5 comments

  1. Het spijt me voor je Chris maar ik win het nu toch van je. Ik ga hier schaamteloos verklaren dat ik het niet droog houd bij ‘Onderweg’ van Abel. Het enige verweer dat ik zou kunnen geven is dat Anouk het blijkbaar goed genoeg vond om een ietsjepietsje van te lenen…..

    Liked by 1 persoon

  2. hoi Chris,
    als je , zoals ik, op je twaalde begon met de fijne lp my friend the wind van demis roussos en daarna ook nog een raar singletje van andre van duyn kocht (iets met “in de bergen van zwitserland, een lawine kwam plots naar beneden, toen was het leed al gauw geleden”) moet je alles weten van guilty pleasures, toch?
    ik ben persoonlijk een grote fan van het vroege werk van de BeeGees en heb niet zolang geleden op vrijdagavond BBC4 (in itself al een guilty pleasure) een documentaire over hen tot mij genomen, heerlijk.
    Jim Reeves staat op 2, ook al omdat het een van de weinige moderne dingen was die mijn vader wel eens draaide. Soms kun je dingen meezingen die je helemaal niet wikl kunnen meezingen.Dat was toen dus Jim Reeves, maar tegenwoordig ben ik er trots op. (vind trouwens wel dat “he”ll have to go” mooier is in de ry cooder/flaco uitvoering)
    Wat ik soms ook kan meezingen zijn songs die bij Ferry Maat in de Soulshow langskwamen, alleen omdat mijn zus in de slaapkamer naast de mijne zich niet kon inhouden. Guilty Pleasures? Ja, toch wel een beetje.
    tot zover, groeten aan je zoon Jim.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s