Popmuziek een vorm van diefstal?

hoes Blurred LinesVorige week schudde de popwereld een beetje op zijn grondvesten. Een Amerikaanse rechter had bepaald dat de sterren Pharrell Williams en Robin Thicke met hun hit ‘Blurred Lines’ te veel kopieerden uit Marvin Gaye’s ‘Got To Give It Up’ uit 1977. Het tweetal moet een boete van bijna 7 miljoen euro betalen.

Marving Gaye in colbertjeIn de media overheersen de negatieve reacties. Want in de oren van veel mensen lijken de twee nummers helemaal niet zo erg op elkaar. En dit vonnis opent dus de weg voor claims van songwriters of hun erven op het (mede)auteursrecht van ontelbare hits. Dat kan toch niet de bedoeling zijn in de popmuziek?

Zo stelt commentator Randall Roberts in The LA Times dat popmuziek in de kern altijd een vorm van creatieve diefstal is. Elke generatie popartiesten borduurt volgens de popjournalist voort op de vibes en ideeën die hen in hun jeugd hebben beïnvloed. Het enige verschil is dat de ene artiest daar eerlijker over is dan de andere.

Imagine van John LennonInteressante stelling. Als dat waar is, zijn popmuzikanten in essentie dieven. Klopt dat? Is mijn en dijn in hun wereld inderdaad zo vaag, heerst in de popmuziek het recht van de handigste en meest onbeschaamde? Of is het juist ‘een wereld zonder bezittingen’, om de utopie uit John Lennons ‘Imagine’ te citeren, waarin principieel alles broederlijk wordt gedeeld?

Buffalo Bills Wilde WestenIk hou het erop dat er ook in het Wilde Westen dan wel Paradijs van de rock & roll belangrijke erecodes gelden. Dat er onder liedjesschrijvers gedeelde deugden en waarden zijn die het gedrag richting geven. En in mijn beleving is dat ook waar Williams en Thicke met ‘Blurred Lines’ in de fout gingen. Ze overtraden het popgebod dat je als rechtgeaarde artiest altijd ‘jouw eigen ding moet doen’ met je inspiratiebron. Anders haal je je voorbeeld én jezelf omlaag.

blurred-484x268Wie naar deze twee liedjes luistert en bedenkt dat Williams ‘Got To Give It Up’ expliciet als inspiratie gebruikte, kan maar tot één conclusie komen. ‘Blurred Lines’ is niet meer dan een slap aftreksel van het origineel. Van ‘hun eigen ding doen’ is geen sprake. Als de twee artiesten kritisch hadden teruggeluisterd, was het nummer op de plank blijven liggen om er later misschien iets van te maken waarop ze wel trots konden zijn.

Het tweetal heeft nu aangekondigd tegen de rechterlijke uitspraak in beroep te gaan. Juridisch hebben ze daar het volste recht toe. Als artiesten zouden ze zich in een hoekje moeten gaan schamen.

4 comments

  1. De groove is wel erg hetzelfde. De liedjes vind ik toch verschillend. Anders is dat met Sam Smith (Stay with me) versus Tom Petty (I won’t back down). De melodie van het refrein is tamelijk gelijk. De zaak is geschikt en Tom Petty meldt op zijn website dat hij geen ‘hard feelings’ erover heeft. Toch zuur dat Sam een Grammy wint, vind ik.

    Like

    1. In andere commentaren komt ook het onderscheid tussen melodie en groove (‘feel’) terug. Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat muziek/hersenwetenschappers hierover kunnen melden. Wat maakt een liedje herkenbaar – en wat niet?

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s