All the best, mate – Ian Dury

Ian Dury cd hoes S&D&R&RMet zijn Blockheads maakte hij twee zeer succesvolle albums: New Boots and Panties (1978) en Do It Yourself (1979). Van zijn hitsingles zijn ‘Sex & Drugs & Rock & Roll’, ‘Hit Me With Your Rhythm Stick’ en ‘Reasons To Be Cheerful (Part 3)’ de bekendste. Vandaag precies 15 jaar geleden overleed pubrocker extraordinaire Ian Dury, op 57-jarige leeftijd. Een goede aanleiding voor Goeie Nummers om zijn werk weer even in de schijnwerpers te zetten.

Ian Dury 1978De Brit Ian Dury  (Upminster, 1942) kwam op als een komeet in de woelige punkjaren. Met de punk had hij eigenlijk alleen de anti-establishment-attitude gemeen. Dury studeerde aan de kunstacademie en werkte als illustrator voordat hij het muziekpodium opzocht.

ian dury 3Zingen kon hij eigenlijk niet. Lopen alleen met moeite, als gevolg van polio. Performen kon hij wel. Teksten schrijven ook. En wat hij ook had: een formidabele band (The Blockheads) en een dito toetsenist/bandleider: Chaz Jankel. Dury en Jankel  vormden een tijdlang een onweerstaanbare eenheid opgebouwd uit twee ongelijke delen.

Chaz Jankel

Chaz Jankel

De getrainde musicus Jankel (Stanmore, VK, 1952) brouwde uit funk, jazz, vaudeville, reggae en rock een lekker klinkende mix waarop de weerbarstige (woord)kunstenaar Dury zijn talenten kon botvieren. De combinatie van gelikte muziek en plat-Londense spitsvondigheden en dubbelzinnigheden werkt wonderwel en klinkt op de een of andere manier Engelser dan de Kinks en de Beatles bij elkaar.

Ian Dury 5Dury zocht graag de grenzen van het fatsoen op. Zinnen als ‘I had a love-affair with Nina/ In the back of my Cortina/ A seasoned-up hyena/ Could not have been more obscener’ uit ‘Billericay Dickie’ kom je in de popmuziek niet vaak tegen. Maar hij kon ook subtiel uit de hoek komen, zoals in het weemoedige portret van zijn vader, een laagopgeleide maar trotse chauffeur waarmee de zanger na jaren het contact herstelt: ‘Seven years went out the window / We met as one to one / Died before we’d done much talking / Relations had begun / All the while we thought about each other / All the best mate, from your son.’

Parkpop Den HaagDury’s platen in de jaren ’80 misten het sprankelende van de eerste twee. Ik verloor hem uit het oog – en een beetje uit het hart. Een keer, het moet in ’84 zijn geweest, zag ik hem optreden tijdens Parkpop in Den Haag. Daarvan herinner ik me alleen het loeiharde, diepe basgeluid dat mijn middenrif bijkans uit zijn voegen deed trillen. En dat de Spasticus Artisticus een uur te laat opkwam, naar verluidt vanwege plankenkoorts.

hoes mr love pantsDes te prettiger was mijn recente ontdekking van Mr. Love Pants, een onverwacht sterk album uit 1998, twee jaar voor Dury’s vroegtijdige dood. De chemie tussen Dury en Jankel werkt op deze plaat als vanouds en resulteert in hele reeks goeie nummers. Ik zou zeggen: check it out! Of pak New Boots and Panties of Do It Yourself er nog een keer bij.

3 comments

  1. “[…]dat de Spasticus Artisticus een uur te laat opkwam, naar verluidt vanwege plankenkoorts.”

    De goede man moest gewoon even ‘acclimatiseren’ en dat duurde een uurtje, inderdaad. Maar plankenkoorts, Dury? Geen spoor van te bekennen: I was there!

    De tourbus was wat vertraagd en daardoor nipt op tijd. Dury werd opgewacht door een aantal fotografen –waaronder ikzelf– en poseerde daar gewillig voor, wel een kwartier, in mijn herinnering. Daarna ging zich even wat opfrissen in zijn ‘kleedkamer’, zo’n schaftwagen.
    We waren in gesprek geraakt over een speldje van een gebroken geweertje dat ik droeg, en ik mocht mee de kleedkamer in, ook om foto’s te maken. Daar ging allereerst een fles whisky open –Grant’s– en al gauw kwamen softdrugs aan de orde: of ik wat had. Ja: rooie Libanon, indertijd. Dus er moest ook eerst nog geblowd worden.

    Pas toen de fles leeg was en de hasj op –een uurtje later– schoot het Dury te binnen dat er ook nog opgetreden moest worden.

    Of ik hem even snel kon leren hoe hij “Sorry I’m late” in Dutch moest zeggen.
    Dat is een hele mond vol, dus dat heb ik toen in fonetisch-Engels voor ‘m opgeschreven en nog even zitten oefenen. “Head spite May dot ick the laht Ben”. Laaaaaaht…
    “Lahhhhttt”.
    “Almost there! Láát! Aah, aah, aah!”
    “Cheers mate!”

    Toen hij vervolgens eindelijk op kwam en dat als eerste zei ging het hele veld uit zijn dak en was het wachten hem vergeven…*

    Terzijde: op dat festival speelde ook The Fall, op zich geen memorabele band, ware het niet dat het het luidste optreden was dat ik tot dan toe had meegemaakt –N.B. na vijf jaar punk!– èn de eerste keer dat ik dranghekken door de lucht zag vliegen alsof het luchtbedjes waren.

    Leuk om jouw herinnering aan dat optreden hier terug te vinden.

    *) De Vara heeft het festival toen integraal opgenomen. Later was het hele concert een keer op de radio, inclusief die opening. Moet nog ergens bestaan zou je denken…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s