Ontdekkingen (1)

bronDit blog besteedt geregeld aandacht aan artiesten die ‘al wat langer meedraaien’, om het zo maar eens te zeggen. Maar het mooie is dat er uit de eeuwig lijkende bron van de popmuziek ook voortdurend nieuwe artiesten opwellen. En dat sommige daarvan meteen of na een paar luisterbeurten een onuitwisbare plek in je hart weten te veroveren. Hier twee artiesten die dit de afgelopen tijd bij mij deden.

Typhoon hoes Lobi Da BasiRapmuziek is mij meestal te monotoon. Maar Typhoon – artiestennaam van Glenn de Randamie (1984) – gooide vorig jaar met zijn album Lobi Da Basi zulke hoge ogen op de eindejaarslijstjes dat ik toch maar eens ging luisteren. En de lof was niet overdreven. Bijgestaan door topmuzikanten als jazz-saxofonist Benjamin Herman laat de Zwolse rapper-zanger op deze plaat rap-grooves fraai samengaan met lekkere latin- en caribische klanken. En dan die teksten. Associatief en ontwapenend baant Typhoon zich een weg door het oerwoud van het moderne leven: filosofisch, grappig, intiem, geëngageerd, strijdbaar – alles kan. En alles is er ook. En waar collega-rappers vooral boosheid of bravoure etaleren, zegt Typhoon ronduit dat Liefde De Baas is. Dat maakt het extra fijn. Leukste zin: ‘En als we toch nog voor de vorm bij elkaar zijn, kan ik dan ook nog voor de vorm aan je zitten, of hoe zit dat?’ (‘Surfen’)

Britt Daniel van Spoon 2Het eerste album van Spoon kwam al uit in 1996. Mijn kennismaking met het Amerikaanse vijftal dateert pas van vorig jaar. De indie-band uit Austin combineert een soort punk-energie met een ongelooflijke muzikaliteit. De staccato klanken en ingehouden gekte laten ruimtes die je als luisteraar automatisch met allerlei melodietjes gaat opvullen. Vergelijkingen met Crowded House, Talking Heads en The Pixies dringen zich op. Waarover Spoon-voorman Britt Daniel het in zijn liedjes heeft, is me tot nu toe geheel ontgaan. Maar er lijkt in de nummers altijd meer aan de hand te zijn dan je denkt – je weet alleen niet wat. Voor mij het kenmerk van buitengewone klasse. Hun songtitels doen daarbij ook volop hun werk, bijvoorbeeld  ‘Don’t Make Me A Target’, ‘Knock Knock Knock’, They Want My Soul en ‘Who Makes Your Money?’.

Iedereen moet af en toe terug naar de bron. Jij toch ook? Aan deze twee intrigerende geluiden, eentje uit eigen land en eentje van over de plas, heb ik me in elk geval flink gelaafd. Misschien zijn zij ook net wat jíj nodig hebt. Check ‘em out, zou ik zeggen.

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s