Het verloren album

uncut Lost albums issueOnder de meest intrigerende fenomenen in de popmuziek bevinden zich de ‘Lost Albums’: platen van beroemde artiesten die op een haar na klaar waren maar om de een of andere reden nooit zijn uitgebracht, of, erger nog, zoek zijn geraakt. Wat vaststaat is dat de opnames bestaan, maar bijna niemand heeft ze gehoord. Het belangrijkste, de muziek, blijft onbekend en onbereikbaar.

raiders of the lost arkDit is natuurlijk een ideale voedingsbodem voor geruchten en mythes. Het verloren album zou een onvoorstelbaar meesterwerk zijn, dat alle andere muziek van de artiest in de schaduw stelt – of zelfs alle popmuziek tot dusver. Soms kleeft er een mysterie of onrecht aan het verloren album, zodat de uiteindelijke release iets heroïsch krijgt, als bij een verborgen archeologische schat die met bovenmenselijke inspanning aan het licht wordt gebracht en ‘bevrijd’.

Robin Gibb 2Onder de Lost Albums van de popmuziek bevinden zich onder meer The Basement Tapes van Dylan/The Band (vorig jaar eindelijk in z’n totaliteit uitgebracht) en Homegrown van Neil Young uit 1975. Van Robin Gibb (1949-2012), een van de drie Bee Gees, verscheen deze week de verloren gewaande soloplaat Sing Slowly Sisters, mooi besproken door Gijsbert Kramer in de Volkskrant.

hoes SmileHet beroemdste verloren album aller tijden is waarschijnlijk Smile van The Beach Boys. Over het ontstaan en stopzetten van de beoogde opvolger van het beroemde Pet Sounds (1966) deden de wildste verhalen de ronde. Zo zou Brian Wilson, het getroebleerde meesterbrein van de Californische surfgroep, ten tijde van de opnames de vriendin van een journalist voor een heks heb aangezien en zou hij geplande studio-opnames ter waarde van 3000 dollar hebben afgelast vanwege ‘bad vibrations’.

Brian Wilson laterIn 2004 bracht Wilson het verdwenen meesterwerk eindelijk uit, onder de titel Brian Wilson Presents Smile, en in 2011 verscheen een enigszins herwerkte versie, The Smile Sessions. En ja, ik moet bekennen: het viel mij destijds niet mee. Pet Sounds, de plaat die overtroffen moest worden, vormde een intrigerend en mooi geheel en bevatte onverslijtbare klassiekers als ‘Wouldn’t It Be Nice’, ‘God Only Knows’ en ‘Caroline No’. Smile daarentegen was fragmentarisch, met een zeer groot aantal, meestal heel korte en experimentele muziekstukken van wisselende overtuigingskracht.

beach boysMaar mijn reactie was natuurlijk ook allesbehalve verwonderlijk. De verwachtingen hadden meer dan drie decennia de tijd gehad om tot monsterachtig formaat uit te groeien, opgepompt door de fantasie, die het onbekende alsmaar mooier wil inkleuren. Ze moeten verloren albums dus gewoon niet zo ontzettend lang op de plank laten liggen, dat is vragen om problemen.

verloren zoonMaar wat ook helpt – in elk geval bij Smile -, is het album wegleggen en een tijdje later opnieuw opzetten. De verwachtingen zijn inmiddels bijgesteld, het oor is weer onbevangen. En dan blijkt Smile een ongelooflijk originele en ook humoristische plaat. Bovendien komen bekende prachtnummers als Good Vibrations, Surf’s Up en Wonderful tussen dat bijzondere materiaal nog beter tot hun recht. Op die manier kunnen we de Lost Albums uiteindelijk toch in de armen sluiten als de Verloren Zonen die ze in feite zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s