Popmuziek ten onder aan nostalgie?

retromaniaDe toekomst van de popmuziek wordt bedreigd door een toenemende obsessie met zijn eigen verleden. Tenminste, als we journalist Simon Reynolds (Londen, 1963) mogen geloven. In zijn boek Retromania; Pop Culture’s Addiction To Its Own Past betoogt de Britse popcriticus gloedvol dat de rock & roll ten onder dreigt te gaan aan die almaar groeiende nostalgie. Maar is het ook waar?

the classic albums collectionBij lezing van Retromania raakte ik aanvankelijk in de war. Het Einde der Poptijden is toch niet nabij? Er komt toch nog steeds nieuwe, frisse muziek uit? Maar als je Reynolds’ argumenten en voorbeelden tot je neemt – en ondertussen ook af en toe een blik om je heen werpt –, dan valt wel op hoe veelvuldig er in de pop tegenwoordig achterom wordt gekeken. De reünies, retrospectieven en retro-acts buitelen bijna over elkaar.

Deja VuOok op de Nederlandse podia, waar je dit seizoen naast veel ‘gouwe ouwen’ onder meer mediapersoonlijkheid Johan Derksen vindt, die met ‘de Pioniers van de Nederpop’ langs de theaters trekt; je hebt de Steely Dan tribute-band The Royal Dutch Scam, er zijn heropvoeringen van Déjà Vu van CSN&Y. En zo kun je nog wel even doorgaan.

rock & roll hall of fameVerder laat Reynolds zien – voor mij een eye-opener – dat de popmuziek door de retrotrends van de afgelopen decennia steeds dichter bij de terugkerende cycli van de mode-industrie is komen te staan, en steeds verder weg van de kunst. En dat programmeurs van popfestivals tegenwoordig ‘curatoren’ genoemd worden – een woord dat voorheen vooral werd geassocieerd met musea. Dat zegt ook wel wat.

vergeten groentenToch overtuigt Retromania niet volledig. De Britse popcriticus moet soms de uithoeken van de retromanie opzoeken om zijn stelling kracht bij te zetten. Hij komt dan uit bij excentrieke clubjes van verzamelaars die miskende artiesten uit het recente verleden als een soort Vergeten Groenten van de obscuriteit proberen te redden. Niet echt representatief voor DE popmuziek, dus.

220px-Simon_ReynoldsMaar belangrijker is dat het in zijn behoorlijk dikke boek gaandeweg duidelijk wordt dat het vooral Reynolds zelf is die terugverlangt naar de tijd waarin de popmuziek ‘het leven in het absolute nu’ vertegenwoordigde. Dat was toevallig ook de periode waarin hij zelf jong was en met hart en ziel in de popscene opging. En hoewel hij dit zelf beseft, wijst hij de nostalgie in zichzelf net zozeer af als de rock-‘n’-rollnostalgie om hem heen.

Don't Look Back met Mick JaggerRetromania roept in elk geval interessante vragen op, onder meer over waar je zelf staat als popliefhebber. Ik kom uiteindelijk tot de slotsom dat het maar het beste is om te accepteren dat de popmuziek inmiddels gewoon volwassen is geworden. En dat volwassenheid niet zo heel erg is. En als rijpere popliefhebber voel ik vooral de vrijheid die al die nieuwe en oude muziek biedt, met achteromkijkers én futuristen, met invloeden uit verschillende windstreken, verschillende stromingen. Leven in het absolute nu mag dan iets ongekend enerverends zijn, voor mij heeft het toch meer weg van een gevangenis.

Wat vind jij: kijkt de popmuziek te veel achterom? En hoe erg is dat? Ik ben benieuwd naar je mening: post hem bij de reactiemogelijkheid hieronder.

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s