Een buslading geloof

Lou_Reed_(5900407225)Begin 2014 viel mijn oog een 5cd-box van Lou Reed (1942-2013). Nog geen 18 euro. In die box niet alleen Reeds titelloze solodebuut uit 1972, maar ook Transformer, Berlin, Sally Can’t Dance en Coney Island Baby. De zanger was nog maar een paar maanden dood, ik voelde me een lijkenpikker, maar dit buitenkansje liet ik me niet ontgaan.

Lou_Reed-Conspiracy_of_Hope-by_Steven_TooleEn het mooie van zo’n aankoop – bruggetje – is dat een artiest zo opnieuw onder je aandacht komt. Bij beluistering van die cd’s (met onder meer  ‘Walk on the Wild Side’, ‘Perfect Day’, ‘Men of Good Fortune’) realiseerde ik me opeens hoe uniek de Amerikaanse rockdichter is. Wie klinkt er nou als Reed – toen, nu? Met die mengeling van mededogen en sarcasme, die geen tegenspraak duldende praatzang en die gitaarriffs die zo 100% rock & roll zijn?

hoes New York van Lou ReedZo maakte ik ook weer kennis met Reeds album New York uit 1989. Destijds vond ik dat goeie muziek altijd veel akkoorden moest hebben, dus liet ik deze plaat ondanks de lovende kritieken links liggen. Ten onrechte. Want Reed betoont zich op New York wederom een meester van de zwarte stadsromantiek. En waar Berlin (1973) vol zit met drama en tragiek, is dit album uiterst kaal en vol boosheid. Maar even indringend.

Lou_Reed_1977New York kun je zien als één lange aanklacht tegen de Amerikaanse samenleving van eind jaren ’80. Veel nummers lezen als een vlammend en welsprekend betoog tegen de wapenlobby, politici, sensatiemedia, tegen hypocrisie, onrecht en racisme – zowel van wit als zwart – en nog zo het een en ander. Maar 14 nummers lang kolkende woede werkt niet, dat weet de voormalige frontman van de Velvet Underground ook wel. In het jazzy ‘Beginning of a Great Adventure’ vraagt hij zich dan ook ironisch af of het misschien zou helpen als hij een groot gezin stichtte: ‘Why stop at one, I might have ten, a regular TV brood / I’d breed a little liberal army in the woods.’ Ook dit legertje heeft kennelijk vooral de taak om tegenwicht te bieden aan de slechteriken.

leegstaand gebouw new yorkHet sterkst is Reed op dreef als hij zich verplaatst in de verschoppelingen, zoals in het soulvolle Dirty Blvd., waarin de mishandelde jongen Pedro niets anders rest dan te dromen van de dag dat hij de ‘Dirty Boulevard’ ooit achter zich kan laten. Of wanneer Reed zich met een soort doodsverachting een uitweg uit het nihilisme baant, zoals in Busload of Faith: ‘You can’t depend on your family / You can’t depend on your friends / […] / You can’t depend on God / You can only depend on one thing / You need a busload of faith to get by, watch, baby / Busload of faith to get by.’

busEen buslading geloof, dat is het enige wat Lou Reed tegenover alle ontluistering kan stellen. Is dat genoeg? Als die boodschap met zoveel overtuiging wordt gezongen, en op zo’n heerlijke, Sweet Jane-achtige riff – ja, dan ga je het nog geloven ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s