Moeten we per se in het Engels funken?

Freddy BreckHoewel er genoeg aanleiding voor is, vandaag niets over de dood of de vergankelijkheid van popartiesten. Wel iets over funk. De eerste aanleiding daarvoor is het gegeven – want dat weet iedereen – dat je schlagers in het Duits hoort te zingen, flamenco in het Spaans en fado in het Portugees. En dat popsongs, hoe graag we het misschien ook anders zouden zien, nauwelijks buiten het Engels kunnen. Tenminste, dat is het gangbare beeld. Maar klopt dat wel helemaal? Niet elk popgenre is qua taal immers even kieskeurig als het andere.

Doe Maar2Om ons voor het gemak tot het Nederlands te beperken: rootspop laat zich best goed in onze moerstaal zingen – zie Daniël Lohues en Rowwen Hèze. Reggae idem dito – zie Doe Maar.  En in de rap heb je  alle poëtische en retorische middelen van je eigen taal natuurlijk nodig om de (on)gelovigen van je boodschap te overtuigen.

Maar in pure pop komt het vaak wat geforceerd over. Niet onlogisch, want het genre hangt aan elkaar van de lekkere Engelse cliché’s (walking/talking, tonight/hold me tight, need you/want you/love you enzovoort) die zich helaas lastig in fijn rijmende verzen laten vertalen.

rock francaisRock is ook een moeilijke. Met zijn zware cadans lijkt het ongeschikt voor talen die, zoals het Nederlands, van nature veel onbeklemtoonde laatste lettergrepen kennen. Maar als dit de enige verklaring zou zijn, werd er in de concertzalen en stadions wereldwijd inmiddels allang in het Frans gerockt. Dus wat is dan de verklaring voor de taal-eenkennigheid van sommige genres?

It ain't nothin' but the bluesWaarschijnlijk zit het vooral in onze hang naar authenticiteit. De blues is een goed voorbeeld. Deze überauthentieke stijl kent een beperkt aantal onderwerpen en wordt ook heden ten dage overal nog steeds in het Engels gezongen, en wel in de afro-Amerikaanse variant van begin vorige eeuw, inclusief de apostrofjes (doin’, goin’) en de keuze voor ‘ain’t’ waar men gewoon ‘isn’t’ bedoelt.

Kasper van KootenHoe erg is het dat nou helemaal? In feite totaal niet, maar toch het is het leuk als iemand zulke regels aan zijn laars lapt. Zo iemand is acteur-muzikant-theatermaker Kasper van Kooten, onder meer bekend van de tv-serie All Stars. Met zijn kompanen van De Fonk funkt hij namelijk tegen de funkwetten in gewoon in onze moerstaal. Op de zojuist verschenen EP Net op tijd groovet het gezelschap zich soepel en heerlijk dubbelzinnig door een herkenbaar Hollands moeras van lust, verlangen en verleiding. Overbekende funk-thema’s in feite, maar ze klinken hier authentiek (!) en niet geïmporteerd, en Van Kooten c.s. laten oeronderwerpen als Aliens gelukkig achterwege.

De FonkHieruit blijkt: het Nederlands – mits in goede handen – en de funk zijn een prima koppel. We hoeven helemaal niet in het Engels te funken. Met gewoon wat minder ontzag voor de traditie kun je je zo’n genre blijkbaar overtuigend toe-eigenen. Respect voor het disrespect van De Fonk. Check ‘em out!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s