Het Pure Luisteren

hoes Death Cab for CutieSoms is het fijn om niets te weten. Om alleen maar te luisteren naar een artiest of groep die op de een of andere manier op je pad is gekomen. Want kennis en muziek zijn niet altijd vrienden. Hoe Death Cab for Cutie bij mij terechtkwam, weet ik niet meer. Een paar jaar geleden zal ik een album via eMusic hebben gedownload, een paar keer hebben beluisterd en in een denkbeeldig laatje hebben gestopt met ‘niet slecht, later terugluisteren’ erop. Zoiets.

hoes Atlanticism van Death Cab for CutieToen ik onlangs even genoeg had van rootsy singer-songwriters en (new) soulartiesten, kwam Death Cab for Cutie opnieuw in beeld. Ik downloadde zeven andere albums van de band. Ook nu kan ik me de aanleiding niet herinneren, misschien koos mijn hand voor mij. Maar ditmaal werd ik definitief gegrepen door hun muziek. En normaal ga ik dan op zoek naar info. Nu niet. Wie de groepsleden zijn, waar ze vandaan komen, wat ze over zichzelf kwijt willen, wat anderen over hen zeggen – geen idee. Ik liet me terugvallen op het Pure Luisteren.

hoes Something About Airplanes van Death Cab for CutieWat je krijgt als je zo puur naar Death Cab for Cutie luistert: liedjes om in te verdwalen, met fraaie zangmelodieën tegen een achtergrond van piano, gitaar, synthesizer, bas en drums. Referenties: Beatles, Arcade Fire, Crowded House, Spoon, af en toe een vleugje Simple Minds. Bijna klassieke pop, maar wel modern en ‘met een randje’; door het glasheldere, open geluid, met hier en daar gruizige of ongewone achtergrondgeluiden, blijft het spannend. Elk liedje klinkt als een onverwacht fragment uit het bestaan dat voor jou met fraaie sprekende details wordt uitgelicht en uitgediept.

hoes The Sound of Settling van Death Cab for CutieHet Pure Luisteren bracht als vanzelf ook de fantasie op gang: de zanger van Death Cab for Cutie is een slungelige figuur met halflanghaar; hij, de centrale liedjesschrijver, is enig kind van twee leraren en is literair angehaucht (vandaar die bandnaam). Om onduidelijke redenen heeft hij een bloedhekel aan hipsters. De groepsleden kennen elkaar van een college in Boston (of daar in de buurt, pin me er niet op vast). Toetsenist studeerde natuurkunde, bassist klust graag aan het bandbusje. Ze zouden beledigd zijn met de referentie-artiesten die ik hierboven noem. Ze deinzen ervoor terug om 40 te worden, willen niet weten wat dat betekent. Hun volgende album, 30 (werktitel), gaat daar ook over en verschijnt in het najaar, op 11 oktober.

koptelefoon ogen dichtNu ga ik de band toch echt googelen. Ik ben benieuwd wat ik ga vinden. Maar nog beter is om eerst gewoon te gaan luisteren – dus check ‘em out.

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s