De hitparade van nu

radio 538Als je tegenwoordig naar liedjes uit de hitparade luistert – wat mij als vader van twee tieners regelmatig overkomt – krijg je een paar behoorlijke verrassingen voorgeschoteld, zeker als je al drie of vier decennia popmuziek in de achterzak hebt. Die verrassingen zijn evenwel niet altijd aangenaam.

Pussycat - MississippiWant hoe is het mogelijk dat het single-aanbod zo ontzettend eenvormig is geworden? Wat is er in hemelsnaam gebeurd? In de vorige eeuw stonden schlager, instrumentaaltje, pop, disco, hardrock, levenslied en wat dies meer zij nog gebroederlijk naast elkaar in de Top 40: de Stones en Queen naast Corry & The Rekels en Pussycat, Sister Sledge en UB40 tussen Cat Stevens en Normaal. En nu?

The Bangles Eternal FlameAnno 2017 lijken er welgeteld twee genres overgebleven: pop en rap. Met niets ertussenin. En bijna alles up- of mid-tempo; naar een echte ballad – zoiets als Eternal Flame (The Bangles) of One Day I’ll Fly Away (Randy Crawford) – zul je vergeefs zoeken. Om het maar niet te hebben over die vermaledijde autotune, die alle stemmen tot eenheidsworst reduceert.

BubbelbadGelukkig is het niet louter kommer en kwel in de hitparade van nu. Er zijn ook prettige verrassingen. Allereerst: het geluid. Want die plaatjes zijn wel vaak fán-tás-tisch geproduceerd. Lekker vol en toch ademend. Met vette grooves die je hart sneller doen pompen. Stemmen die je sensueel omhelzen. Oké, het is gelikt, maar het voelt als een bubbelbad waar je niet uit wilt komen. Voorbeeld: Feel it Still van Portugal. The Man.

Ed SheeranEn wat ook leuk is: de catchy tunes met meezingbare refreinen blijken allesbehalve uitgestorven. Move over, Beatles. De oorwurmen van nu komen van DJ Snake & Justin Bieber (Let Me Love You), Jessie J (Price Tag) of Ed Sheeran (Shape of You) en hun soortgenoten. Probeer er eens eentje, en je zult de rest van de dag muzikaal gezelschap hebben.

Charlie PuthMaar het allermooiste: je hoort dat de sterren van nu de pophistorie vaak diep en met veel liefde hebben opgezogen. Pharrell Williams (‘Happy’, ‘Blurred Lines’) kent zijn Motown-klassiekers. Bruno Mars (‘Uptown Funk’) lijkt de stem en de moves Michael Jackson en James Brown in zijn vezels te hebben opgeslagen. Charlie Puth (How Long) moet als kind in de ketel met toverklanken van Stevie Wonder en The Bee Gees zijn gevallen.

graffitti Fuck ItStuk voor stuk weten deze jonge artiesten die oerbronnen te verwerken in lekkere hedendaagse tracks, die ook voor rijpere popliefhebbers prima te verteren zijn. En dat is best prettig, weet ik uit ervaring.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s