De mooiste begrafenisliedjes

hodie mihi cras tibi2Soms hoor ik een liedje dat zo mooi is dat de gedachte ‘dit zouden ze op m’n begrafenis mogen draaien’ bij me opkomt. Het zal met de leeftijd te maken hebben, maar ongetwijfeld ook met de kwaliteiten van de liedjes zelf.

Mieke TelkampLange tijd hadden begrafenissen in onze samenleving hun vaste vorm en rituelen, inmiddels zijn de mogelijkheden schier eindeloos. Ook qua muziek. Vroeger klonken er kerkliederen, klassieke muziek of ‘Waarheen, Waarvoor’ van Mieke Telkamp. Kortgeleden hoorde ik Lou Reed en Van Morrison tussen Antonio Vivaldi en Franz Schubert, en ik herinner me ook een plechtigheid waarbij Rammstein op het programma stond. We hebben iets te kiezen.

hoes-motherland-van-natalie-merchantMaar wat maakt een liedje dan begrafenis-waardig, en hoe zou mijn persoonlijke afscheidslijstje eruit zien? Leuk dat je het vraagt, maar die vragen zijn makkelijker te stellen dan te beantwoorden. Ik merk dat ik eerst bij mezelf naga welke nummers ik mijn ‘lijfliedjes’ zou kunnen noemen – Take Me To the River van Al Green, Motherland van Natalie Merchant, ‘Stranger to Stranger’ van Paul Simon. Een aardig begin, zou ik denken.

Frederic Chopin2Maar misschien moet ik toch iets meer om de aanwezigen bij het afscheid denken. Het is prettig als die ook een beetje leuke tijd hebben, met klanken die vertrouwd aanvoelen en troost geven. In dat geval zou ik meer voor instrumentaal moeten gaan, songteksten zijn soms net te expliciet. Een vioolsonate van Bach of Prelude in E klein van Chopin bijvoorbeeld. Altijd mooi. Maar nee, als popliefhebber voelt het als verraad wanneer je te veel voor instrumentaal gaat. Je laat dan een heel verkeerd beeld achter. Dat wil je niet.

hobotalk notes on sunsetHet hoeft ook niet, want in de poparchieven zijn voldoende kandidaten te vinden. Hier een paar waar iedereen zijn voordeel mee kan doen: I Shall Be Released (The Band), Who Knows Where The Time Goes (Fairport Convention), I’ll Take Care of You (Bobby “Blue” Bland) en Little Light (Hobotalk). Stuk voor stuk wonderschone liedjes, waarmee een mens verder kan. Die de tijd voor een ogenblik stilzetten, al te aardse gedachten in de ijskast stallen en het raadsel van het Grote Niets enigszins begrijpelijk maken. En waarmee ik bovenal nog even over mijn graf heen kan regeren.

I Was Made for Lovin' YouWant ik moet er niet aan denken dat mijn nabestaanden, die het allemaal moeten regelen, door alle emoties en stress straks de kluts kwijt zijn en dan in arren moede maar kiezen voor een ‘I Was Made For Loving You’ van Kiss of een ‘Sun of Jamaica’ van Goombay Dance Band. Niet doen, niet aan denken. Bij zulke nummers zie ik me mezelf al omdraaien in mijn graf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s