Uit m’n bubbel – EDM

Electronic Dance MusicIngesleten gewoontes hebben hun tegenhanger in de dingen die je gedachteloos juist niet doet: ongewoontes. Bij mij zijn dat bijvoorbeeld, nu ik er even wel bij nadenk, huisdieren en yoga. Ik heb ook muzikale ongewoontes. Zo mijd ik op de automatische piloot EDM: Electronic Dance Music, kortweg dance.

My subcultureMaar zo’n ongewoonte moet je ook een keer doorbreken, vind ik. Dan pik je misschien wel iets heel belangwekkends op dat je anders louter op basis van een vooroordeel of automatisme zou ontgaan. Bovendien moet deze popblogger voor zijn eigen gezondheid af en toe uit z’n bubbel van singer-songwriters en oude soul komen.

martin garrixEn daar is bij elektronische dansmuziek ook genoeg reden voor. EDM is namelijk een heel groot muziekgenre dat massaal wordt gestreamed en waar een heleboel geld in omgaat. Een genre bovendien waarin wij Nederlanders bijzonder goed zijn. Martin Garrix, Tiësto, Hardwell en Armin van Buuren stonden de afgelopen jaren steevast bovenaan in de Top 10 van populairste DJ’s ter wereld.

tiesto of hardwellDus luisterde ik deze week, na een ferme schop onder de eigen kont, op YouTube en Spotify naar een paar staaltjes EDM. Zoals Together van Martin Garrix. Hmmm. Martin brengt er vast dansende menigtes mee tot een collectieve euforie, maar het gaat mijn ene oor in en het andere uit. Dan Strong Ones van Armin van Buuren met Cimo Fränkel: begint leuk, met dat gitaartje en die lekkere stem van Cimo, maar dan komt die machinale synth-dreun erin. Oei. Nee. Zero 76 dan, van het gelegenheidskoppel Tiësto & Hardwell. Pfoeh, dit valt echt niet mee. Ik ben blij als het nummer is afgelopen. Het voelt ongeveer zoals wanneer mijn buurman eindelijk stopt met het boren van gaten in de muur.

EDMfeestIk heb even genoeg gehoord. Het is niet waarschijnlijk dat EDM snel in mijn dagelijkse luisterroutine gaat zitten. Dat is natuurlijk ook een leeftijdsdingetje, en bovendien is dance echt muziek voor grote feesten. Maar het is vooral omdat de  doorpompende bassdrum (op elke hele tel een bonk op het middenrif) en de  elektronische klanken mij ergens brengen waar muziek mij nooit moet brengen: terug bij mijn eerste vakantiebaantje, achter de lopende band te midden van de herrie van machines en de misselijkmakende walm van margarine. Nee, het is me weer duidelijk. Sommige ongewoontes zijn er om te koesteren.

Curtis MayfieldTer afsluiting, om even de smaak weg te spoelen, een danstrack uit een heel ander tijdperk: de betreurde Curtis Mayfield, met Move On Up.  ‘Hush now child, and don’t you cry.’ Best fijn weer, zo hier in m’n eigen bubbel.

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s