Foute artiesten in je platenkast

kamer met veel muziekHun portretten hingen in je jongens- of meisjeskamer aan de wand, hun albums stonden in je kast. Je bewonderde ze, zette ze op een voetstuk en nam dat geïdealiseerde beeld meestal verder met je mee. En als dan op een gegeven moment uitkomt dat je popheld een mens is met al te menselijke of zelfs ronduit nare eigenschappen, kan dat hard aankomen.

John LennonVerschillende artiesten kwamen in de loop der tijd in opspraak: Phil Spector (machtswellust, moord), U2 (belastingontwijking), James Brown, Ike Turner, John Lennon, Lindsey Buckingham, R. Kelly (sexueel en huiselijk geweld), Boef (vrouwonvriendelijke uitspraken) en Dotan (trollen). Uitsluitend mannen trouwens, ik ken geen vrouwelijke artiesten die zich aan dit soort dingen schuldig hebben gemaakt.

de Volkskrant - logoWat doet zoiets met je waardering voor de muziek van die gevallen helden? Kun je er nog met een goed gevoel naar luisteren of knaagt er toch steeds iets? Journaliste Esma Linnemann gaf een tijdje geleden in de Volkskrant een inkijkje in haar worsteling met dit vraagstuk, onder de kop ‘Mijn platenkast staat vol met verkrachters en moordenaars, maar ik blijf de muziek luisteren’.

pijlen 2Linneman richt haar pijlen niet op individuele artiesten en hun songteksten, maar op het systeem waarvan ze onderdeel zijn: de muziekindustrie, een branche waarin grote ongelijkheid tussen mannen en vrouwen bestaat. Maar er is ook een andere reden waarom ze weigert de ‘foute mannen’ uit haar muziekbeleving te verbannen: geniale muziek overstemt nu eenmaal alles.

James Brown 4En daarmee pakt de journaliste wat mij betreft het probleem bij de strot. Want als je de artiest verwerpt, verlies je ook zijn muziek. En dat wil je niet. Daarvoor is de muziek je gewoon te dierbaar. Om die reden trek ik zelf het liefst een dikke streep tussen artiest en werk: ik wil zo min mogelijk van ze weten. Dat is natuurlijk wel een beetje laf, en bovendien: aan sommige feiten kun je helemaal niet onttrekken.

Brian Wilson 2Maar waar trek je vervolgens de grens? Wat vergeef je een artiest en wat niet? Zelfdestructie (een Amy Winehouse, een Keith Richards, een Brian Wilson) kan nog wel door de beugel, daar doe je verder niemand kwaad mee (als je de schade aan hun omgeving even negeert). En dingen als diefstal, vandalisme, kleinzieligheid of achterbaksheid kan ik meestal ook nog wel vergeven (het zijn tenslotte rocksterren). Bovendien: een grote artiest heeft wel iets meer vrijheid dan een mindere, toch?

standbeeld popartiestJe merkt het wel, er is flink wat gedraai nodig om dit popliefhebbersdilemma op te lossen. We willen onze muziek gewoon niet kwijt. Punt. En misschien komt dat gedraai ook doordat we ons een beetje medeplichtig voelen. Wanneer de artiest als mens van zijn sokkel tuimelt, komt dat toch deels doordat wij hem er zelf op hebben gehesen, met alle torenhoge verwachtingen van dien.

Nana AdjoaEen van de remedies tegen deze tweestrijd is het opkomen voor gelijkheid in de rockindustrie. Zoals vorige week gebeurde op muziekfestival Best Kept Secret in Hilvarenbeek. Daar bestond de lineup voor de helft uit vrouwen – een unicum in festivalland. Hoewel ik niet zo warmloop voor quota en ik ook niet geloof in garanties tegen het Kwaad, kan een vrouwvriendelijker klimaat allicht een stuk helpen. En dat een quotum de kwaliteit en originaliteit geenszins in de weg hoeft te zitten, bewijzen bijvoorbeeld de BKS-acts Warpaint en Nana Adjoa. Goeie artiesten voor in je platenkast.

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s