Coveren volgens Angélique

Lean On Me van José JamesWie een nummer van een andere artiest covert, heeft de keuze uit twee tegenovergestelde posities – dicht bij de artiest of dicht bij zichzelf. De coveraar probeert óf de essentie van het origineel te vangen, zoals José James vorig jaar deed met het werk van Bill Withers, óf trekt het oorspronkelijke werk juist helemaal naar zich toe, zoals soulzangeres Bettye LaVette met haar Dylan-coveralbum Things Have Changed, ook vorig jaar.

Angelique KidjoVorige week luisterde ik naar Celia, het nieuwe album van Angélique Kidjo. Hierop covert de Beninese zangeres, die het marxistische regime in haar land in 1983 ontvluchtte, de muziek van de Cubaans-Amerikaanse salsa-koningin Celia Cruz (1925-2003), eveneens een banneling. Het levert een spetterende plaat op, mede door het ritme-tandem met bassiste Meshell Ndegeocello en de legendarische Fela Kuti-drummer Tony Allen. Luister maar eens naar La Vida Es Un Carnaval (of naar het origineel, ook niet mis). Of luister naar de Cruz-klassieker Quimbara, dat bij Kidjo een fascinerende afro-groove meekrijgt.

Celia Cruz3De Afrikaanse zangeres betoont zich op Celia duidelijk een coveraar van de tweede categorie. Ze adoreert de Cubaanse salsa-diva al sinds haar jeugd, maar schrikt er niet voor terug om haar eigen stempel op Cruz’ bekende songs te zetten – een eigen stempel dat de salsa ‘terugbrengt naar Afrika’, zoals Kidjo het in een interview met The Financial Times uitdrukt.

AfrikaPopmuziek terugbrengen naar Afrika – muziekhistorisch gezien kun je daar wel wat op afdingen. Salsa heeft tenslotte niet alleen Afrikaanse maar ook Europese wortels, net als  rock-‘n-roll en jazz. Maar bij de muziek van Celia Cruz voelt die werkwijze in elk geval uitermate logisch aan. Net als bij Kidjo’s cover-album uit 2018, Remain In Light, waarop ze het gelijknamige vierde Talking Heads-album (1980) integraal covert.

Remain In LightKidjo’s versie van dat klassieke postpunk-kunstwerk was mij geheel ontgaan, en dat hiaat is nu gelukkig ingevuld. Het originele album uit 1980 combineerde destijds verrassende funk- en afrobeat-invloeden met typische Talking Heads-teksten vol existentiële twijfel en paranoia. In Kidjo’s handen wordt de muziek van David Byrne en consorten als nieuw. De angstschreeuw verandert in een strijdkreet, vertwijfeling in veerkracht, een dolende ziel in een dansend lichaam. Luister-kijk maar naar de nieuwe versies van Once In A Lifetime of naar Crosseyed and Painless. Of luister nog eens naar een van de oorspronkelijke versies van Once en Crosseyed.

Angelique Kidjo4Remain In Light paste destijds naadloos in de tijdgeest van de verwarrende en duistere jaren 80. Kidjo’s ‘geafrikaniseerde’ versie kan niet gauw dezelfde impact hebben, maar de krachtige boodschap van haar Remain In Light lijkt wonderwel te passen in de geglobaliseerde wereld en ons eigen, evenzeer verwarrende tijdsgewricht. De klassieker is na vier decennia opnieuw relevant gemaakt, voor een nieuw publiek. Terugbrengen naar Afrika of niet, dit is coveren van de buitencategorie.

2 comments

    1. Die clip bij OIAL ook; geweldig. De tekst krijgt door deze andere context weer een nieuwe lading.
      Paul “You can call me Al” Simon heeft een waardige opvolger in Kidjo.

      Bettye Lavette staat bij mij al jaren bovenaan als het gaat om persoonlijke en emotioneel intense interpretaties, ze past waar nodig zelfs de originele teksten aan.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s