Over mij

foto Chris Bernasco• Hoe komt het dat een bepaald liedje in één keer een vergeten herinnering naar boven kan halen?

• Wanneer is popmuziek therapeutisch?

• Wat zijn de mooiste liedjes over onze belangrijkste relaties: ouders, broers en zussen, geliefden, kinderen en vrienden?

• Waarom bewonderen we bij popartiesten hun neiging tot zelfdestructie?

• Wat moet je vinden van artiesten in gekke pakjes?

Met GOEIE NUMMERS ben ik op zoek naar antwoorden op dat soort vragen. Ik wil mensen laten delen in mijn verwondering en bewondering. Voor nieuwe en oude popmuziek. Voor bijzondere teksten. Voor toevallige ontdekkingen en vergeten juweeltjes.

Singer-songwriters hebben mijn speciale belangstelling. Americana, country, folk. Maar ik luister ook graag naar oude en nieuwe soul, latin, wereldmuziek, jazz, powerpop, indierock en de hits van vandaag. En Nederlandstalige kwaliteitspop niet te vergeten.

Op mijn elfde werd ik gegrepen door de popmuziek. En het boeit me nog steeds. Omdat het lekker is, omdat het me raakt. Omdat het mijn leven zoveel rijker maakt. En omdat er veel over te vertellen is.

Ook op de Utrechtse afdeling van VPRO’s popportal 3voor12 en op BluesMagazine kun je af en toe bijdragen van mij vinden. En op www.tekstsmid.nl krijg je een beeld van mijn schrijf-, redactie en vertaalwerk als De Tekstsmid.

Ik maak ook muziek. Singer-songwriter, vanaf mijn dertiende. Momenteel actief in Echte Mannen, samen met mijn muzikale soulmates Robert Magdelijns, Michel Scholten en Frank Oeben. Tot dusver verschenen van Echte Mannen drie cd’s met eigenzinnige Nederlandstalige popliedjes. Af en toe treden we op. Meer weten? Klik hier.

Chris Bernasco (Terborg, 1963; tegenwoordig Amersfoort)

 

One comment

  1. hoi Chris,
    leuk om 1979 voorbij te zien komen. ik zat toen in dienst en de radio stond 24 uur per dag aan (tenminste zo voelde het). de vijf songs die het meest deel zijn geworden van dat vreemde jaar zijn “cheek to cheek”, “I was made for loving you”, “nightboat to Cairo” van Madness, “relight my fire” van Dan Hartman en “more than a feeling”van Boston. Inderdaad, daar zit totaal geen lijn in. Lowell George zei me toen nog niks, heb wel de plaat gekocht en ben groot fan geworden van Little Feat, Kiss was voor mij meer een gimmick dan wat anders, Dan Hartman bleek een eendagsvlieg, Madness is nog steeds een guilty pleasure en Boston draai/beluister ik al lang niet meer maar het was zeker niet iets waar ik me voor hoefde te schamen (vind ik).
    Toch vreemd wat een bijzonder jaar met je doet. Van een flink aantal liedjes weet ik gewoon dat ze uit 1979 zijn en ook liedjes uit 1984/85 kan ik vaak plaatsten, ik denk omdat ik toen een jaar in Sheffield woonde. Misschien dat als je uit je comfortzone wordt gehaald indrukken harder binnenkomen. Pleidooi voor een jaartje carrierebreuk ? Wie weet.
    groetjes, Toon

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s