Over mij

• Hoe kan een bepaald liedje in één keer een vergeten herinnering naar boven halen?

• Wanneer werkt popmuziek helend?

• Bestaan er nog echte rocksterren?

• Wat is het mooiste liedje over de maan?

Dit blog gaat over zulke vragen. GOEIE NUMMERS richt de schijnwerper op dingen in de popmuziek waar we normaal gemakkelijk overheen kijken.

Op mijn elfde werd ik (Chris Bernasco, 1963) gegrepen door de popmuziek. En het boeit me nog steeds. Omdat het lekker is, omdat het me raakt. Omdat het mijn leven zoveel rijker maakt. Ik schrijf op GOEIE NUMMERS om mijn verwondering en bewondering met anderen te delen. Zodat het wonder nog groter wordt.

GOEIE NUMMERS gaat over nieuwe en oude popmuziek. Over intrigerende teksten en  interessante ontwikkelingen. Over toevallige ontdekkingen en vergeten juweeltjes. Over helden en muzikale vrienden voor het leven. Eigenlijk over alle onderwerpen in de popmuziek die mij boeien.

Muzieksmaak Singer-songwriters, americana, country, folk, blues. Maar ook oude en nieuwe soul, latin, wereldmuziek, jazz, powerpop en indierock. En Nederlandstalige kwaliteitspop.

Ander schrijfwerk Ook op de Utrechtse afdeling van VPRO’s popportal 3voor12 en op de website van popmagazine Heaven kun je af en toe bijdragen van mij vinden. In juni 2020 is mijn eerste boek Diepe groeven verschenen: kijk hier voor meer informatie. ik verdien mijn brood als zakelijke tekstschrijver, zie www.tekstsmid.nl.

Muziek maken Samen met mijn muzikale soulmates Robert Magdelijns en Frank Oeben in de band Echte Mannen. Tot dusver verschenen van Echte Mannen drie cd’s met echte Nederlandstalige popliedjes. Af en toe treden we op. Meer weten? Klik hier.

foto Chris Bernasco

One comment

  1. hoi Chris,
    leuk om 1979 voorbij te zien komen. ik zat toen in dienst en de radio stond 24 uur per dag aan (tenminste zo voelde het). de vijf songs die het meest deel zijn geworden van dat vreemde jaar zijn “cheek to cheek”, “I was made for loving you”, “nightboat to Cairo” van Madness, “relight my fire” van Dan Hartman en “more than a feeling”van Boston. Inderdaad, daar zit totaal geen lijn in. Lowell George zei me toen nog niks, heb wel de plaat gekocht en ben groot fan geworden van Little Feat, Kiss was voor mij meer een gimmick dan wat anders, Dan Hartman bleek een eendagsvlieg, Madness is nog steeds een guilty pleasure en Boston draai/beluister ik al lang niet meer maar het was zeker niet iets waar ik me voor hoefde te schamen (vind ik).
    Toch vreemd wat een bijzonder jaar met je doet. Van een flink aantal liedjes weet ik gewoon dat ze uit 1979 zijn en ook liedjes uit 1984/85 kan ik vaak plaatsten, ik denk omdat ik toen een jaar in Sheffield woonde. Misschien dat als je uit je comfortzone wordt gehaald indrukken harder binnenkomen. Pleidooi voor een jaartje carrierebreuk ? Wie weet.
    groetjes, Toon

Geef een reactie