Maand: september 2015

Kippenvel – ‘A Thousand Years’ van Sting

Sting met indiaanNu we het de laatste tijd toch over helden met een reputatieprobleem hebben (de Stones, U2) kan Sting er ook nog wel even bij. Net als bij Bono zijn muziekmaken en wereldverbeteren bij de Engelsman onlosmakelijk met elkaar verbonden. En die combinatie valt meestal niet zo goed bij popjournalisten en -fanaten.

Sting 2Maar voor wie zich concentreert op de muziek, is er bij Sting (geboren als Gordon Sumner, Newcastle, 1951) veel te genieten. Weinig artiesten combineren zulke spannende ritmes met zulke ongelooflijk lekkere melodieën. Oké, soms gaat hij over de top, in prekerige nummers als ‘Russians’ of ‘Children’s Crusade’. Maar veel vaker neemt hij zijn luisteraars mee op een souljourney die – tenminste wat mij betreft – niet lang genoeg kan duren: ‘If I Ever Lose My Faith in You’, ‘Fields of Gold’, ‘So Lonely’, om er maar een paar te noemen.

hoes Brand New Day van StingA Thousand Years [loud playing recommended] van zijn album Brand New Day (1999) is ook zo’n fantastische track. Op het eerste gehoor een liefdeslied. ‘I may have lived a thousand lives, a thousand times / I could shed another million tears, but only one thruth to face […] I still love you, I still want you.’

Sting 3De herhaling, de duizelingwekkende getallen, de bezwerende cadans, het neemt je langzaam mee. In het derde couplet verdwijnen de cijfers: ‘I may be numberless, I may be innocent / I may know many things, I may be ignorant / […] I could be cannon food, destroyed a thousand times / Reborn as fortune’s child to judge another’s crimes.’ En ook dan staat die ene waarheid nog steeds overeind: I still love you / I still want you […] On and on the mysteries unwind themselves / Eternities still unsaid / ‘Til you love me.’

Hadewijch_gedicht1_HsGent_f49rWaar gaat het over? De aardse liefde lijken we inmiddels ver achter ons te hebben gelaten, de persoon van de zanger lijkt hier bijna op te lossen in het niets – of juist in het alles. Het doet me denken aan het werk van de 13e-eeuwse dichteres en mystica Hadewijch, waarin de hartstochtelijke liefde tot God wordt beschreven in de wereldse termen van de hoofse liefde. Ook Hadewijchs poëzie staat bol van een verlangen dat verlossing zoekt in het opgaan in een groter geheel.

StingIn ‘A Thousand Years’ lijkt het uiteindelijk evenzeer over de ziel te gaan als over het lichaam. Of is dat uiteindelijk ook één en hetzelfde, op de plek waar alles opgaat in het grote geheel? Hoe het ook zij, dit is wat muziek ook kan doen. Je helemaal wegzingen van jezelf. Zoals Sting dat hier doet. Kippenvel.

Als je held je op de proef stelt

Erik van BruggenElke fan is een beetje tragisch, dat is bekend. De liefde is nooit gelijkwaardig. Een fan wil zijn artiest delen en tegelijk voor zichzelf houden. En soms heeft hij ook nog eens te maken met helden die zich niet erg heldachtig gedragen. Afgelopen zaterdag stond daarover een mooi persoonlijk artikel van Erik van Bruggen in de Volkskrant.

U2 in vier portrettenVan Bruggen (1968, Texel) mede-oprichter van de politieke vernieuwingsbeweging Niet Nix, is U2-fan van het eerste uur. Het was liefde op het eerste gezicht, schrijft hij. En het mooie was: de Ierse band, die deze week vier keer in een uitverkochte Ziggo Dome staat, ontwikkelde zich tegelijk met hemzelf van radicaal tot gematigd idealistisch.

hoes All you can't leave behind van U2En zo ging het lang goed tussen Van Bruggen en U2. Maar na de eeuwwisseling werden de albums minder avontuurlijk en de shows juist megalomaner, met ruimteschepen en al. Bovendien merkte Van Bruggen dat de jongere generatie U2 alleen nog maar zag als ‘schijnheilige wereldverbeteraars’, die preekten over een betere wereld maar ondertussen in Nederland de belastingen ontdoken. En toen sloot de band onlangs ook nog eens een bedenkelijke monsterdeal met multinational Apple.

imagesafbeelding Petrus verloochent JezusTja, daar sta je dan, als echte fan, met helden die jou door hun gedrag danig op de proef stellen. Hoeveel loyaliteit mag er van jou gevraagd worden als je omgeving steeds minder begrijpt waarom jij nog fan bent? Hoe lang kan het duren voordat je je idolen verloochent? Petrus had het na Jezus’ kruisiging waarschijnlijk niet veel moeilijker dan jij.

trouwe hondVan Bruggen gaat ver in zijn trouw. Hij twijfelt, maar neemt het toch voor U2 op. Niemand is immers brandschoon. We sluiten allemaal compromissen. Bono c.s. zijn ook maar mensen. En bovenal heeft de band hem en vele anderen in al die jaren zo veel moois gegeven dat hij het uiteindelijk weer zeker weet: U2 is en blijft zijn band. En ik weet: Erik van Bruggen is een echte fan. Zo iemand die trouw blijft in voor- en tegenspoed, in ziekte en gezondheid enzovoorts.

plaquette Trou moet BlyckenNa lezing van het artikel vroeg ik me af: voor welke popartiesten zou ik zo veel loyaliteit kunnen opbrengen? En het antwoord: ik weet het niet. Ik houd mijn oor en oog vooral gericht op hun muziek, verder wil ik liever niet te veel weten. Mijn helden zouden zomaar mensen kunnen blijken te zijn.

5 argumenten tegen de Stones

Stones recentWaar je ook kijkt of luistert, overal worden The Rolling Stones tegenwoordig op een huizenhoog voetstuk gezet. In het tv-programma Zomergasten prezen auteurs Peter Buwalda en Annejet van der Zijl de oude rockers de hemel in, afgelopen zaterdag zong cabaretier Hans Teeuwen hun lof in Volkskrant Magazine. Onlangs onthulden twee min of meer toevallige tafelgenotes me ook nog dat Mick Jagger voor hen het toppunt van woeste aantrekkingskracht was. Waarom zijn die Rollende Stenen opeens voor iedereen het einde? Bij mij roept deze massale verering een duiveltje wakker. Hij komt met vijf goede redenen om een hekel aan Stones te hebben:

  1. hoes SatisfactionDe Stones zijn in wezen imitators. Ze ontleenden hun naam aan een nummer van bluesgigant Muddy Waters en werden beroemd door zwarte Amerikanen na te doen. De legendarische mondharmonicaspeler Sonny Boy Williamson gaf als commentaar: ‘Those English boys, they want to play the blues real bad. And they do – real bad.’
  2. Mick & Keith (of ‘keef’, zoals fans de onverbeterlijke piraat schijnen te noemen) hebben in hun tijd een paar onverwoestbare krakers geschreven. Ik noem een Satisfaction, een Tumbling Dice, een Hand of Fate. Helaas, sinds Miss You (1978) staat het duo creatief gezien vrijwel droog.
  3. Dat kan niet gezegd worden van de bankrekening van de band. Door eindeloos te blijven touren strijken de heren astronomische bedragen op. Zo verpesten ze de markt voor jonge artiesten die nog wel iets te melden hebben en een bescheiden boterham willen verdienen. ‘Roll Over, Jagger-Richards’, zou ik de miljonairs willen toeroepen.
  4. BeatlesDe Beatles en de Stones zijn sinds jaar en dag communicerende vaten. Lof voor de een gaat ten koste van de ander. En het waren John, Paul, George en Ringo die met z’n viertjes binnen tien jaar de popmuziek van kleur, gezicht en gedaante deden veranderen. De Stones pakken tegenwoordig dus de eer die de Fab Four in feite toekomt.
  5. Dan het belangrijkste: Mick Jagger heeft een reputatie-issue van formaat. Ooit zei hij meermaals dat hij liever dood zou zijn dan op zijn vijfenveertigste nog ‘Satisfaction’ te zingen. Hoe kunnen we hem dan nu nog geloven als hij ‘Angie, I still love you baby’ of iets anders zingt?

logo StonesIedereen die zich op een feestje of borrel wil onderscheiden met een tegendraadse popmening kan hier vrijelijk uit putten. Je kunt natuurlijk ook laten horen waarom de Stones wél een plaats op de Olympus verdienen.