Uit m’n bubbel

Uit m’n bubbel – latin

kaart zuid midden amerikaDe kop van deze blogpost is een ietsie-pietsie misleidend. Want hoewel ik het meest luister naar singer-songwriters en ouderwets-goeie soul, dringt er al geruime tijd muziek uit Zuid- en Midden-Amerika inclusief de Cariben door in mijn bubbel. En in de jaren 80 zong ik nota bene in een latinrockband. Maar afgezien van reggae besteedde Goeie Nummers er tot nog toe weinig aandacht aan. Ten onrechte.

Celia Cruz en Tito Puente nog vrij jongDaarom vandaag een paar namen, en dan om te beginnen maar meteen die van de grootsten: percussionist-bandleider Tito Puente en zangeres Celia Cruz. Ergens in de jaren 90 zag ik de peetvader en -moeder van de mambo en de salsa samen in een grote festivaltent op de Dam in Amsterdam – een spetterend optreden dat ik nooit zal vergeten. Inmiddels zijn beiden helaas niet meer onder ons.

De toptijd van de SalsaEn een jaar of wat geleden presenteerde de Volkskrant de cd-verzamelbox De Toptijd van de Salsa, samengesteld door jazz-expert Koen Schouten: vijf wereldplaten uit de jaren 60 en 70 van Eddie Palmieri, Ray Barretto, Willie Colón & Rubén Blades, Héctor Lavoe en de Fania All Stars. Voor mij was die Cubaans-Amerikaanse kruisbestuiving die salsa heet toen nog totaal onbekend en nieuw. En totaal top.

Maite HonteléHedendaagse salsa –  ook heel tof – wordt onder meer gemaakt door Afrikando, Issac Delgado en de half-Nederlandse trompettiste Maite Hontelé.  Tik die namen in YouTube of Spotify en ga luisteren. Aan het weergaloze Pasaporte van Alexander Abreu en Havana D’ Primera mag je überhaupt niet voorbijgaan – ook niet als je ‘gewoon niet zoveel met latin en salsa hebt’ – dan heb je maar even gewoon wel wat met latin en salsa!

corazonDe reden waarom het hier bij Goeie Nummers ondanks al dat moois bijna nooit over latin gaat: ik spreek maar twee woorden Spaans. Corazon is hart en amor liefde, verder kom ik niet. Daarom luister ik naar die merengues, rumba’s, mambo’s, cumbia, son enzovoort alsof het te gekke dansbare instrumentale jazz is waarin ook de stemmen instrumenten zijn. Muziek waaraan je je met lijf en leden overgeeft en je hoofd thuislaat. Heerlijk.

Dias Latinos2Volgend weekend kun jij dat allemaal ook gaan doen! Van vrijdag 29 juni tot en met zondag 1 juli vindt in mijn woonplaats Amersfoort  festival Dias Latinos plaats. Drie dagen live-muziek, dans, vervoering, de rest. De meeste namen op het programma zeggen me net zoveel als de teksten van de liedjes. En dat maakt dus helemaal niets uit.

 

Uit m’n bubbel – jazz

luchtbelAls je de tijdgeest mag geloven zijn weinig dingen slechter voor je gezondheid dan in je eigen bubbel blijven. De comfort zone is zogezegd het nieuwe roken. Daarom verliet ik een tijdje geleden mijn met alt.country en oude soul gevulde luchtbel voor een duik in de dance (EDM) – om daarna weer heel snel in m’n bubbel terug te keren. Ditmaal was de jazz aan de beurt.

New Orleans Jazz & Heritage FestivalEr zijn genoeg redenen om me in jazz te verdiepen. De allerbelangrijkste is wel dat het genre ontstond in de City of Sin, ook wel The Big Easy, The Crescent City of gewoon New Orleans genoemd, en wat daar aan funky en groovy klanken uit te voorschijn komt vind ik vaak simpelweg het einde. Bovendien staat jazz aan de basis van de rock-‘n-roll en dus van zo’n beetje alles dat de moeite waard is in het leven.

ErasmusbrugDe rock-‘n-roll en de jazz verloren elkaar gek genoeg al vrij vroeg en ook vrij langdurig uit het oog. De eerste werd almaar commerciëler, de tweede steeds ingewikkelder. Gelukkig zijn de twee tegenwoordig weer min of meer on speaking terms, zodat mij als bubbel-verlater diverse bruggetjes te beschikking staan. Ik heb het dan overigens niet over de folkjazz van Astral Weeks (Van Morrison) of Mingus (Joni Mitchell) en ook niet over de latin-jazz of salsa van Tito Puente en Eddie Palmieri. Hoe fantastisch ook, die muziek zit al in mijn bubbel: het gaat me nu om de instrumentale geïmproviseerde muziek die vanuit de jazz naar de popmuziek reikt.

399px-Miles_Davis_22Zoals veel van het werk van Miles Davis (1926-1991). De trompettist-componist was in de jaren 40 en 50 niet alleen Mr. Cool 3.0, maar in 1959 produceerde hij ook het uiterst toegankelijke Kind of Blue, het best verkochte jazzalbum uit de geschiedenis. Miles houdt me niet op het puntje van mijn stoel door de noten die hij speelt maar door wat hij weglaat.

John ScofieldIemand die in de jaren 80 met Miles speelde en tot op de dag van vandaag actief is op de podia en in de studio, is gitarist John Scofield (1951). Scofield kan heel veel op zijn instrument, maar hij hoeft het allemaal niet zo nodig te showen. Ik laat zijn melodieuze licks graag net zolang om mijn oren buitelen tot ik een grote dikke vette grijns op m’n gezicht heb.

Benjamin HermanIn eigen land is saxofonist-bandleider Benjamin Herman (1968) zo’n stijlvolle bruggenbouwer. De in Londen geboren Amsterdammer swingt en groeft al 25 jaar op eclectische wijze met zijn New Cool Collective, en ter ere van zijn vijftigste verjaardag kwam hij recentelijk met maar liefst drie gloednieuwe albums tegelijk. Met Project S produceert hij een soort loungemuziek waarbij je kunt relaxen zonder in slaap te vallen. Een beetje als yoga maar dan anders.

Eric VloeimansEric Vloeimans (1963) is ook niet vies van een potje genrevervaging. Zijn formatie Gatecrash klinkt een stuk aangenamer dan je op grond van de naam zou verwachten. Doe je ogen dicht bij de klanken van de klassiek geschoolde trompettist en hele films spelen zich op je innerlijke doek af. Bij jou misschien romcoms of thrillers, bij mij vooral roadmovies met louterende ontmoetingen.

Amersfoort JazzAl met al valt de boze buitenwereld van de jazz dus best  mee. Komend weekend blijf ik er nog even in vertoeven tijdens Amersfoort Jazz. Op het driedaagse festival is genoeg te vinden voor de popfan die wel eens wat anders wil. Check it out!

 

 

Uit m’n bubbel – EDM

Electronic Dance MusicIngesleten gewoontes hebben hun tegenhanger in de dingen die je gedachteloos juist niet doet: ongewoontes. Bij mij zijn dat bijvoorbeeld, nu ik er even wel bij nadenk, huisdieren en yoga. Ik heb ook muzikale ongewoontes. Zo mijd ik op de automatische piloot EDM: Electronic Dance Music, kortweg dance.

My subcultureMaar zo’n ongewoonte moet je ook een keer doorbreken, vind ik. Dan pik je misschien wel iets heel belangwekkends op dat je anders louter op basis van een vooroordeel of automatisme zou ontgaan. Bovendien moet deze popblogger voor zijn eigen gezondheid af en toe uit z’n bubbel van singer-songwriters en oude soul komen.

martin garrixEn daar is bij elektronische dansmuziek ook genoeg reden voor. EDM is namelijk een heel groot muziekgenre dat massaal wordt gestreamed en waar een heleboel geld in omgaat. Een genre bovendien waarin wij Nederlanders bijzonder goed zijn. Martin Garrix, Tiësto, Hardwell en Armin van Buuren stonden de afgelopen jaren steevast bovenaan in de Top 10 van populairste DJ’s ter wereld.

tiesto of hardwellDus luisterde ik deze week, na een ferme schop onder de eigen kont, op YouTube en Spotify naar een paar staaltjes EDM. Zoals Together van Martin Garrix. Hmmm. Martin brengt er vast dansende menigtes mee tot een collectieve euforie, maar het gaat mijn ene oor in en het andere uit. Dan Strong Ones van Armin van Buuren met Cimo Fränkel: begint leuk, met dat gitaartje en die lekkere stem van Cimo, maar dan komt die machinale synth-dreun erin. Oei. Nee. Zero 76 dan, van het gelegenheidskoppel Tiësto & Hardwell. Pfoeh, dit valt echt niet mee. Ik ben blij als het nummer is afgelopen. Het voelt ongeveer zoals wanneer mijn buurman eindelijk stopt met het boren van gaten in de muur.

EDMfeestIk heb even genoeg gehoord. Het is niet waarschijnlijk dat EDM snel in mijn dagelijkse luisterroutine gaat zitten. Dat is natuurlijk ook een leeftijdsdingetje, en bovendien is dance echt muziek voor grote feesten. Maar het is vooral omdat de  doorpompende bassdrum (op elke hele tel een bonk op het middenrif) en de  elektronische klanken mij ergens brengen waar muziek mij nooit moet brengen: terug bij mijn eerste vakantiebaantje, achter de lopende band te midden van de herrie van machines en de misselijkmakende walm van margarine. Nee, het is me weer duidelijk. Sommige ongewoontes zijn er om te koesteren.

Curtis MayfieldTer afsluiting, om even de smaak weg te spoelen, een danstrack uit een heel ander tijdperk: de betreurde Curtis Mayfield, met Move On Up.  ‘Hush now child, and don’t you cry.’ Best fijn weer, zo hier in m’n eigen bubbel.