Maand: december 2015

De oogst van 2015

oogst schovenDe eindejaarslijstjes vlogen ons de afgelopen tijd weer heerlijk om de oren – en op de valreep van het nieuwe jaar kijkt Goeie Nummers ook graag nog even achterom naar de albumoogst van 2015:

Neil Young 2Allereerst lieten een paar dinosauriërs dit jaar horen nog steeds relevant te zijn. Bob Dylan schuurde het werk van Frank Sinatra fraai op (Shadows in the Night). Van Morrison verraste met Duets. Neil Young was ouderwets geëngageerd op The Monsanto Years. En James Taylor maakte na dertien (!) jaar weer eens een album met zelfgeschreven goeie nummers (Before This World).

hoes Yesterday I Had The Blues José JamesEn jongere generaties? Souljazz-zanger José James gaf het Billy Holiday-jubileumjaar kleur met Yesterday I Had The Blues. Americana-sterren Jason Isbell (Something More Than Free), Eilen Jewell (Sundown over Ghost Town) en Dave Rawlings Machine (Nashville Obsolete) bevestigden hun klasse. En er was in 2015 nog zo veel meer moois. Naar eigen kennis en smaak brengt Goeie Nummers dat alles terug tot het magische getal vijf:

hoes Sufjan Stevens Carrie & LowellSufjan StevensCarrie & Lowell. Veel intiemer vind je het niet in de popmuziek – of daarbuiten. In de folky stijl van Illinois, Stevens’ doorbraakalbum, verhaalt deze plaat op liefdevolle en pijnlijke wijze over de relatie met zijn – schizofrene en verslaafde – moeder en zijn stiefvader.

hoes Blood Lianne La HavasLianne La HavasBlood. De jonge Britse singer-songwriter maakte in 2012 indruk met Is Your Love Big Enough? Op Blood gaat ze op zoek naar haar Griekse en Jamaicaanse roots en lijkt ze zich met haar veelzijdige stem en sterke songs langzaam te ontpoppen tot een echte Souldiva.

hoes Gates of Gold Los LobosLos LobosGates of Gold. De vijf Amerikanen met Mexicaanse roots revancheren zich voor hun werk van de laatste jaren, dat we wel ‘wisselend van kwaliteit’ kunnen noemen. Gedreven, verzorgd en bezield – Gates of Gold komt in de buurt van Kiko uit 1992. Dat wil wel wat zeggen.

hoes The RCA Sessions Malcolm HolcombeMalcolm HolcombeThe RCA Sessions. De man oogt en klinkt alsof hij na vijf jaar afzondering net uit zijn grot is gekropen. Maar laat het even wennen en je krijgt je beloning. Dit semi-live opgenomen dubbelalbum biedt een staalkaart van Holcombe’s kunnen als singer-songwriter.

hoes I Love You Honeybear Father John MistyFather John Misty – I Love You, Honeybear. Josh Tillman, voormalig drummer van Fleet Foxes, zingt melancholiek, sarcastisch en getergd over hartstochtelijke liefde. In de rijk georkestreerde nummers hoor je vleugjes Harry Nilsson en Brian Wilson. Over de top? Vaak. Ongemakkelijk? Soms. Verbluffend? Constant.

Al met al vijf albums waarop we van harte het glas mogen heffen. In de hoop dat 2016 ons weer net zo veel moois mag brengen. Ik kijk er nu al naar uit. Jij ook?

Het swingendste kerstalbum ooit

hoes Merry Christmas Bing CrosbyIn Europa wordt het genre nauwelijks serieus genomen, maar in Amerika telt een artiest zonder kerstalbum niet echt mee. Van Bing Crosby en Ella Fitzgerald tot Bob Dylan, Sufjan Stevens en vele anderen, ze wijdden allemaal een volledige langspeler aan het onvermijdbare feest in de donkerste dagen van het jaar. Logisch, want zo’n cadeauperiode moet je als artiest nooit laten lopen. Belangrijker nog is dat de muzikant zo een oeroude en onmisbare ceremoniële functie kan vervullen: hij markeert een punt in de alsmaar voortschrijdende tijd en brengt verschillende generaties samen rondom de mijlpalen van het leven.

hoes It's a Holiday Soul PartyNiet elke geserveerde muzikale kerstmaaltijd is overigens even goed verteerbaar, want mierzoete strijkers en engelachtige koortjes kunnen de pret aardig bederven. De prijs voor de meest swingende en opwekkende kerstplaat aller tijden moet in elk geval gaan naar het dit jaar verschenen It’s a Holiday Soul Party van Sharon Jones & the Dap-Kings.

rikers islandSharon Jones (South Carolina, 1956), opgegroeid in de Newyorkse wijk Brooklyn, brak pas door op haar 40 door nadat ze onder meer de kost had verdiend als gevangenbewaarder op Rikers Island. Die ommekeer kwam toen ze werd ontdekt door de old school soulband die zou uitmonden in de Dap-Kings (en die Amy Winehouse onder meer zouden begeleiden op ‘Rehab’).

Sharon JonesIn 2002 verscheen hun debuutalbum Dap Dippin’ with Sharon Jones and the Dap-Kings, stevig geworteld in de soul- en funktraditie van de jaren 60, begin 70. Denk aan de sound van het roemruchte Stax-label, met artiesten als Carla Thomas, Otis Redding en Sam & Dave: een hechte ritmesectie, vette blazers, een Steve Cropper-gitaartje en gloedvolle koortjes, en een leadzangeres die je onweerstaanbaar meesleurt door alle hoogte- en dieptepunten van het menselijk bestaan.

Sharon_Jones_and_the_Dap_Kings_-_Group_Shot_by_Jacob_BlickenstaffDeze aanpak hanteren Jones en haar Dap-Kings gelukkig ook op It’s a Holiday Soul Party, hun 7e album inmiddels. Soul zoals soul bedoeld is – zelfs de verplichte tamboerijns en kerstklokjes hangen precies op de juiste plek tussen bekkens en koper. Een fraaie bluesy kerstsong als Please Come Home For Christmas van Charles Brown uit 1960 wordt liefdevol opnieuw opgetuigd. Ain’t No Chimneys In The Projects plaatst de kerstgedachte in een actuele maatschappelijke context en uitgerekend het afgekloven White Christmas komt als herboren uit de soulwasstraat.

soulfeest jaren zeventigIs het retro? Ik denk het wel. Is dat erg? Helemaal niet. Sharon Jones & the Dap-Kings toveren de knusse maar ook wat benauwende kerstdagen moeiteloos om in een dampend feest dat je ziel en je lijf alle hoeken van de kamer laat zien. Check ‘em out.

Het nieuwe album van Spinvis

spinvis 4Een nieuw album van Spinvis, is dat er dan? hoor ik iemand al zeggen. Goede vraag, want dat is het hem nu juist: er is helemaal geen nieuw album van Spinvis. Dat is het probleem. Dat werkstuk zou er onderhand wel eens mogen zijn. In elk geval als het aan veel van zijn fans ligt – en ik ben daar een van.

hoesje SpinvisEerst een stukje geschiedenis. In 2002 overrompelt Spinvis de Nederlandse popwereld met zijn titelloze debuut: originele, ‘geknutselde’ popnummers vol onnadrukkelijke zangmelodieën en instrumentale lijntjes die nog uren aangenaam nazeuren in je hoofd. En met buitengewoon oorspronkelijke teksten, waarin melancholieke poëzie (‘als je luistert naar de wolken, als je luistert naar de wind’) wordt afgewisseld met alledaagse spreektaal (‘misschien dat hij nog belt, maar dat zal waarschijnlijk niet).’

simon vinkenoogNa dit succes kan Erik de Jong (Spijkenisse, 1967), zoals Spinvis volgens de burgerlijke stand heet, zijn baan als postbode in Nieuwegein vaarwel zeggen om voor de muziek te leven. In 2005 verschijnt het album dagen van gras, dagen van stro, waarop theater en poëzie een nog nadrukkelijker verbond aangaan. De muzikant werkt ook mee aan diverse theater- en poëzieproducties, onder andere met schrijver en voordrachtskunstenaar Simon Vinkenoog (1928-2009).

hoesje tot ziens, Justine KellerMaar al die interessante buitenpopmuzikale avonturen leiden natuurlijk behoorlijk af van het Echte Werk, om het zo maar te zeggen. In 2007 verschijnt nog wel het ‘tussendoortje’ Goochelaars en Geesten, maar pas in 2011 ziet, volkomen onverwacht overigens, weer een echt Spinvis-album het licht: tot ziens, Justine Keller, een album vol licht vervreemdende observaties en filmische droomverhalen. Kijk en luister maar eens naar Kom terug.

foto Kuifje fata morganaInmiddels schrijven we eind 2015, en de afgelopen maanden word ik bezocht door een terugkerend visioen – vergelijk het met het fata morgana van een dorstige reiziger in de woestijn. Ik zie Spinvis, geconcentreerd bezig in zijn homestudio, knutselend, stapelend, schavend. Net zo lang tot zelfs hij denkt dat het goed is. Schetsen van artwork voor de hoes liggen klaar voor goedkeuring. Niemand weet er verder nog van, maar binnenkort wordt de wereld verrast met iets heel moois. Ik hoop dat het waar is.

spinvis met bandVolgende week zondag, 27 december, speelt deze popmuziekkunstenaar in TivoliVredenburg in Utrecht onder het motto We Vieren Het Toch. Dat wordt vast weer een mooi feest. Check him out.

 

Hereniging met de Belfast Cowboy

herfstweer bosMijn muziekvoorkeur beweegt mee met het weer, de seizoenen en met allerlei zaken die ik niet kan of wil benoemen. En natuurlijk is er ook de invloed van wat ik hoor of lees over nieuw werk van bekende of onbekende muziek en muzikanten.

Van Morrison Astral WeeksEen artiest die zo onlangs na lange tijd weer binnen gehoorsafstand kwam, is Van Morrison (Belfast, 1945). Vanaf mijn 13e was ik verslingerd aan zijn unieke mix van Keltische mystiek en Amerikaanse rythm & blues. Een toffe biologieleraar, tevens Van-fan, leende me een stuk of tien lp’s van de Belfast Cowboy, waaronder Astral Weeks, Moondance en Veedon Fleece, die ik natuurlijk meteen allemaal op cassette zette.

Van Morrison Poetic Champions ComposeZeker vijftien jaar ging het opperbest tussen mij en Van Morrison, maar ergens eind jaren 80 kwam de klad erin. De nieuwe albums van de Noord-Ierse zanger klonken me vlak en inwisselbaar in de oren. Bovendien vestigden de verhalen over zijn norse, nukkige gedrag ongewild mijn aandacht op de merkwaardige verongelijkte klaagzangen tussen de parels in zijn oeuvre. Zozeer dat Morrison de laatste decennia eerlijk gezegd voornamelijk op de zolder van mijn muziekgedachten vertoefde.

Van Morrison DuetsTot een paar weken geleden. Want Van the Man, net 70 geworden én in de Britse adelstand verheven, leverde dit jaar weer eens een puik album af: Duets. Re-Working The Catalogue. Hierop blaast hij samen met zangers als Gregory Porter, Joss Stone en Taj Mahal een aantal relatief onbekende nummers uit zijn eigen repertoire nieuw leven in.

mavis staplesHet concept klinkt niet al te opwindend, maar de nabijheid of concurrentie van de andere topartiesten lijkt een geweldige uitwerking op Sir Van te hebben gehad. Bezielder en verzorgder dan in lange tijd klinkt hij op Duets. Luister maar eens naar If I Ever Needed Someone, van His Band and the Street Choir uit 1970, hier met gospelster Mavis Staples.

266px-Van-Morrison in 2007En zo kwam het dat ik ook eens wat beter naar Morrisons werk uit die ‘zolderperiode’ ging luisteren. En ja, dan blijkt de man ook tussen 1990 en 2015 nog heel wat mooie dingen te hebben gemaakt. Zoals Born To Sing: No Plan B uit 2012. En het werd nog mooier toen ik las dat verschillende platen uit zijn hoogtijdagen, zoals Saint Dominic’s Preview en de onvergetelijke live-dubbelaar It’s Too Late To Stop Now onlangs eindelijk op cd zijn verschenen. Iedereen kan zich voorstellen hoe graag ik de gelukkige hereniging met de Belfast Cowboy wil delen. Check him out!