Maand: mei 2016

Het mooiste lied voor de overkant

Guy_Clark_at_the_2009_Newport_Folk_FestivalVorige week, op 17 mei, overleed Guy Clark, 74 jaar oud. De Texaanse folk- en countryzanger was niet bijzonder bekend bij het grote publiek, maar voor zijn beperkte schare trouwe fans was hij een wijze, tegendraadse held. En in het creatieve gilde van de liedjessmeden gold hij als de ultieme vakman. Iemand die louter nummers schreef die tekstueel en muzikaal van begin tot eind kloppen.

hoes Old No 1Hier geen volledige opsomming van zijn verdiensten, al was hij natuurlijk wel even de componist van veelgecoverde juweeltjes als Desperados Waiting For A Train en ‘L.A. Freeway’. Een duik in een van zijn mooiste liedjes volstaat.

hoes My favorite picture of youMy Favorite Picture of You is de titelsong van Clarks gelijknamige, Grammy-winnende album uit 2013. Een jaar eerder overleed zijn echtgenote Susanna, met wie hij veertig jaar samen was. Op de hoes heeft hij de bewuste foto in zijn hand: toen zij op een dag thuiskwam en daar haar man en zijn songschrijvende boezemvriend Townes Van Zandt (1944- 1997) voor de zoveelste keer stomdronken aantrof, stormde Susanna woedend naar buiten. Daar werd de polaroid gemaakt. Nu, kijkend naar die foto, komt de hele scène bij Clark terug:

There’s a fire in your eyes / You’ve got your heart on your sleeve / A curse on your lips but all I can see / Is beautiful / Oh and you were so angry / It’s hard to believe / We were lovers at all

Guy en Susanna Clark jongDe foto geeft een moment weer waarop alles op springen stond. Geen gemakkelijk moment, maar het is dit stilstaande beeld, zonder begin en zonder eind, dat de zanger troost biedt:

My favorite picture of you / Is bent and it’s faded / And it’s pinned to my wall / A thousand words / In the blink of an eye / The camera loves you and so do I / Click

Guy en Susanna ClarkHet lied is onopgesmukt, direct. Clark probeert zo eerlijk mogelijk te zijn. Door de eerlijkheid van zijn vrouw op te roepen. Een ultieme poging om de overkant te bereiken – en wie weet is het hem destijds, drie jaar geleden, met ‘My Favorite Picture of You’ al gelukt om weer even bij zijn geliefde te zijn.

Lees ook het mooie artikel dat Geert Henderickx in 2015 over ditzelfde nummer schreef voor popmagazine Heaven. Of droom weg bij een andere prachttrack van Clark, Magnolia Wind.

Hooray for the Fat Man

Fats Domino 1Ben jij een geheime Fats Domino-fan? Of zelfs een openlijke? Dan kunnen we elkaar de hand schudden. En als je het nog niet bent – kom er gerust bij. Want de lijvige zanger-pianist uit New Orleans heeft weliswaar geen gevarieerd oeuvre, en veel vernieuwing is er de laatste jaren – lees halve eeuw – ook niet in te ontdekken. Maar wat is zijn muziek tijdloos goed en wat krijg je er een goeie zin van!

Fats Domino 2Hier meteen dan ook maar even de bewijzen. Eerst I’m Walking, dat in 1957 de hitparade bestormde. Stoomt dat of stoomt dat? Met die unieke New Orleans-roffeldrums, die rollende piano, die vette sax. En dan duurt het ook nog maar iets meer dan twee minuten. En dan bewijsstuk nummer twee:  Sick and Tired. Lekkerrrrrrrrrrr!

hoes Fats Domino swingsEn dan – driemaal is scheepsrecht – het onvergetelijke My Girl Josephine, ook wel bekend als ‘Hello Josephine’. Ditmaal een wiegende cadans waarbij je zelfs in je Berend Boudewijn tv-stoel niet stil kunt blijven zitten. Wat een swag, wat een onschuld ook. En je begrijpt meteen waarom sommige mensen denken dat reggae is ontstaan toen Jamaicanen Fats Domino probeerden te imiteren.

standbeeld Fats DominoDeze muziek was al oud – en hopeloos uit de tijd – toen ik nog jong was. Je was niet helemaal goed bij je hoofd als je ervan hield. Het is niet voor niets dat Fats Ain’t That a Shame zingt. Ja, doe die ook nog maar. Let vooral op dat blazershuppeltje in het refrein, en dan natuurlijk die solo, au! De man verdient een standbeeld, en niet alleen vanwege de miljoenen platen die hij verkocht of de grote invloed die hij had op bands als The Beatles.

Dave Bartholomew2Nou had Fats Domino het grote geluk dat hij kon samenwerken met de legendarische trompettist en bandleider Dave Bartholomew. Iemand die wist hoe je een vijfkoppige blazerssectie precies als 2,98 man kunt laten klinken, en hoe je die precies het juiste aantal milliseconden voor of na de tel moest laten invallen.

New Orleans collageBeide mannen, inmiddels (hoog)bejaard, bleven de smeltkroes van New Orleans als muzikant en als inwoner altijd trouw. Top op de dag van vandaag. Naar verluidt was Fats Domino zelfs zo honkvast dat hij ten tijde van de orkaan Katrina in 2005, ondanks evacuatie-oproepen van de autoriteiten, weigerde zijn huis te verlaten.

Fats Domino 3Voor wie nog niet genoeg heeft van deze oer-rock ’n roller – luister en kijk naar een sterk optreden van bijna vijftig minuten in Austin, Texas, in 1986. Check him out.

Gedoe met concerttickets

John F KennedyVroeger was alles beter. Nou ja, de wereld was in elk geval een stuk overzichtelijker, als ik het me goed herinner. Je wist bijvoorbeeld vrij zeker wie de goeien waren en wie de slechteriken. Nixon was fout, Kennedy goed. De TROS fout, de VPRO goed. Enzovoort.

wurgcontractenIn de popmuziek was dat lange tijd ook zo. Artiesten waren namelijk oké, platenbazen fout. De integere muzikanten leefden puur voor de muziek, maar werden dwarsgezeten door gehaaide managers met wurgcontracten, en door platenbazen die hun artistieke vrijheid beknotten.

martelaarAan ons, getuigen van die ongelijke strijd tussen Daders en Slachtoffers, kwam de rol van Redders toe. Via de media kozen we partij voor de artiesten, tegen de boze platenbobo’s. En deze driehoek bleef lang tot ieders tevredenheid in stand: de artiest kreeg zijn kunstenaars- of martelaarsstatus, het publiek zijn reddersrol en de muziekindustrie haar geld.

cd burnerXPIn het afgelopen decennium is dit overzichtelijke schema door de digitalisering flink gaan wankelen. Eerst kregen we het branden, toen het streamen. Veel muziek werd gratis of spotgoedkoop. De inkomsten uit cd’s liepen terug, platenlabels krompen of hielden op te bestaan. Voor de popliefhebber ging de aardigheid eraf – aan zo’n zwakke vijand valt ten slotte weinig eer te behalen.

logo SpotifyHet probleem is: wie moeten we nu dan gaan redden en vooral, aan wie moeten we een hekel krijgen? Spotify c.s. misschien? Die schijnen de artiesten nogal weinig te betalen per stream of click of hoe dat heet. Maar ja, niemand wil een dief van zijn eigen portemonnee zijn. De nieuwe crowdfunding-organisaties dan, zoals Pledge Music en Kickstarter, die nieuwe albums helpen financieren? Tot dusver trekken die heel collegiaal met de artiesten op, dus daar hebben we voor nu ook even niets aan.

adele

Ik heb wel een goede kandidaat op het oog: de ticketverkopers van concerten, met hun zogenaamde administratiekosten. Onlangs nog: 10 euro per kaartje voor Neil Young in Ziggo Dome. Voor het toezenden van een pdf’je met veel reclame dat je vervolgens zelf mag uitprinten. De ergste zijn natuurlijk de illegale doorverkopers, die gewetenloos misbruik maken van je verslaving als popliefhebber. Een kaartjes voor een uitverkocht optreden van Adele werd onlangs aangeboden voor maar liefst 1760 euro.

ticket Bob Dylan Carré paintDie ticketorganisaties zijn dus uitstekende kandidaten voor de rol van slechterik. Maar ik twijfel over de goeien, en dat is erger. Want bij grotere acts is een entreeprijs van zo’n honderd euro geen uitzondering – en zo’n bedrag begint bij de gage van de artiest. En als ik dan ook nog hoor dat sommige sterren ervoor kiezen hun concertkaartjes via veilingsites te verkopen, dan denk ik: zij ook al…?

Het wordt nooit meer zoals vroeger.

Het mooiste huwelijkslied

McCartney over McCartneyOnlangs nam ik een bijna twee weken durende duik in leven en werk van Paul McCartney. Ondertussen luisterde ik naar mijn eigen playlist met dertien van zijn albums. En een van de dingen die dan opvalt, is hoe vaak – en hoe knap – de ex-Beatle zingt over die in de popmuziek zo vaak veronachtzaamde periode in een liefdesrelatie: het huwelijk.

hoes McCartneyOp elk album van de gevierde Liverpudlian is minstens één liedje te vinden dat de stabiele langdurige liefde viert. Zo bevat McCartneys solodebuut uit 1970, toen hij net met zijn Linda getrouwd was, niet alleen The Lovely Linda, Momma Miss America, maar ook het bekende Maybe I’m Amazed.

Paul & Linda McCartney.jpgHoewel hij de moeilijkere kanten van het getrouwd-zijn niet helemaal schuwt, zoals in ‘We Got Married’ van Flowers in the Dirt uit 1998, vinden sommigen zijn ‘silly love songs’ toch te zoetsappig. Die mensen zijn dan echter vergeten dat in de liefde en in de muziek alles geoorloofd is – en dit dus ook.

hoes Red Rose SpeedwayEen van Macca’s mooiste huwelijksliedjes is wel My Love, van het Wings-album Red Rose Speedway uit 1973. Het begint zo:

And when I go away / I know my heart can stay with my love / it’s understood / It’s in the hands of my love / and my love does it good

Paul & Linda McCartney3Paul en Linda McCartney kregen het in die tijd aardig voor hun kiezen. Híj werd in de publieke opinie verantwoordelijk gehouden voor het uiteenvallen van The Beatles, zíj werd in de Britse media uitgemaakt voor yankee golddigger, en haar muzikale bijdrage aan Wings werd gefileerd. Hun relatie lijkt er alleen maar sterker door te zijn geworden:

And when the cupboard’s bare / I’ll still find something there with my love / It’s understood / it’s everywhere with my love / And my love does it good

Geen liefdestwijfel hier, geen onrustig verlangen, hoogstens verwondering over zoveel liefde. En die verwondering begint al plaats te maken voor een rotsvast vertrouwen.

hartMaar die tekst is misschien niet eens zo belangrijk. Luister maar eens naar de instrumentale versie van My Love op Standing Stone, het orkestwerk van Sir Paul uit 1997, een jaar voor Linda’s dood. Dan hoor je waar de kracht van dit goeie nummer zit: daar waar die bij McCartney altijd zit. In de melodie, die in het hoofd van de luisteraar blijft hangen en toch eeuwig fris klinkt. Die vertelt je ook zonder woorden dat het tussen jullie wel goed zit.