lijstjes

Eindejaarslijstjes, werelderfgoed en nog zo wat

master-header-logoIs het alweer zover? Ja, het is alweer zover. December is nog niet begonnen, en de eerste eindejaarslijstjes duiken alweer op uit alle holten en spelonken op internet. Zoals dat van Paste Magazine, het Amerikaanse cultuurmagazine dat sinds een paar jaar alleen nog maar online verschijnt. Leuk lijstje trouwens.

r.e.m. kleurGoeie Nummers is sinds vorig jaar opgehouden met eindejaarslijstjes. Niet omdat ik zo weinig goeie nieuwe muziek hoor, maar gewoon omdat ik te weinig overzicht heb om met enig recht van spreken de krenten uit de pap te kunnen halen. En dat komt vast weer deels doordat ik me liever een tijdlang onderdompel in één artiest dan van de een naar de ander te skippen.

Een paar namen dan toch, van artiesten die mij het afgelopen jaar zijn opgevallen, sommige vrij nieuw, andere al een hele tijd actief:

tedeschi trucks 2De Tedeschi Trucks Band. Het southernrock-echtpaar Susan Tedeschi-Derek Trucks toert al jaren met een uitgebreide, steengoede formatie de wereld over. Deze mensen weten wat spelen is. Er gebeurt echt iets op het podium. Luister en kijk maar.

yearlings eveleneDe Utrechtse alt-countryformatie The Yearlings is terug van twaalf jaar weggeweest. Met de fijne plaat Skywriting: ergens tussen R.E.M., Jayhawks en Real Estate. De stilte heeft lang genoeg geduurd. Aanstaande zondag wordt het album gepresenteerd in het Utrechtse EKKO.

krantenartikel UNESCO reggae low resIets heel anders – sorry, ik spring vandaag een beetje van de hak op de tak – bijzonder nieuws in de Metro van vandaag. Op  Mauritius verklaarde de UNESCO reggae officieel tot werelderfgoed. Tot immaterieel erfgoed, wel te verstaan, naast zaken als het Nederlandse ambacht van de molenaar en de Belgische biercultuur.

Bob Marley met gitaar liveDe reden voor de uitverkiezing, zo lees ik, is de belangrijke bijdrage die reggae levert aan de internationale bewustwording over verzet tegen onrecht en onderdrukking via liefde en menselijkheid. Nou, dat klinkt goed en ik kan er ook volledig mee instemmen. Maar ze vergeten dan wel het belangrijkste te melden: de onweerstaanbare groove van de reggae, de feel, de skank of hoe je het maar moet noemen.

COP24 Katowice 2018Toch, bij nader inzien, ze hoeven dat helemaal niet op te schrijven. Je kunt die reggae-feel niet eens goed opschrijven. Je moet hem horen, je moet hem voelen. En dat hebben ze daar bij de UNESCO-bijeenkomst volgens de krant ook gedaan –  de bobo’s begonnen spontaan te dansen op Bob Marley’s One Love. Dat zouden ze bij meer officiële vergaderingen moeten doen, om te beginnen bij de aanstaande klimaattop in Polen. Sfeerverhogend, verbindend, mild-stemmend. Spliff erbij. Moet jij eens kijken hoe snel ze eruit zijn en met welk resultaat.

 

 

Popmuziek is…

snoepgoedTroost. Verstrooiing. Verslavend snoepgoed. Baltsgedrag. Maskerade. Fun. Diepe ernst. Intens verdriet. Een pad naar binnen.

Arbeidsvitaminen. Een basbonk bij de buren. Brug of splijtzwam tussen ouders en tieners. Behang tijdens het winkelen. Een cocon in het ov. Vakantieherinneringen.

stadion met publiekHet amateurbandje in de kroeg. Ambitieuze jonge honden op een poppodium. Een superster in een stadion. Een intieme act in het theater. Eendagsvliegen, dwaalgasten en groenblijvers.

Heaven exemplaarVoer voor bladen. Mode. Hype. Studieobject. Speeltuin. Wilde Westen. Een business met 13 miljard euro omzet. Exportproduct. Een arena met gladiatoren. Ploeteren. Show. Glamour. Roem. Extase.

Uitlaatklep. Samenbinder. Vergetelheid. Afrodisiacum. Liturgie. Roes. Spreekbuis voor de onderdrukten. Lifestyle. Clubtenue.

borstroffel gorillaEen mix-tape om een hart te stelen. Een borstroffel. Lijstjes. Discussiestof. Roependen in de woestijn. Projectiescherm voor dromen. Poëzie.

sjamaanOpgroeicoach. Een tijdmachine terug naar je jeugd. Balsem voor de ziel. Vriend. Dokter. Sjamaan.

 

Pop Muzik in studio twee vrouwenPop Muzik

Het belangrijkste onder de onbelangrijke dingen in het leven. In elk geval voor mij.

Best veel eigenlijk.

De beste 200 sixties-albums

logo PitchforkDe scribenten van het invloedrijke Amerikaanse muziekblog Pitchfork hebben de reputatie nogal eigenzinnig zijn. Een tijdje geleden kregen ze het in hun hoofd om weer eens een nieuw lijstje samen te stellen. Ditmaal van de beste tweehonderd albums uit de jaren 60. Waarom? Omdat de sixties volgens de samenstellers ontegenzeggelijk de belangrijkste periode uit de popmuziek zijn. En omdat je om de zoveel tijd opnieuw naar zo’n periode moet kijken, om te zien of de canon wel echt de canon is. En omdat ze gewoon van lijstjes houden, waarschijnlijk.

kussensloop met 'banaan'Nou, het is inderdaad een eigenzinnige selectie geworden. Niet vanwege het ontbreken van klassieke albums als Revolver, Electric Ladyland, Pet Sounds, Velvet Underground & Nico of Live at the Apollo. Want die staan er allemaal gewoon in. Maar vooral omdat de keuzedames en -heren lak hebben gehad aan de bestaande grenzen tussen genres en niet bang zijn geweest om onbekende namen op te nemen.

jacques brelZo bevat de lijst onder meer vroege elektronische muziek van Harry Partch en Terry Riley en is de niet-Engelstalige wereld ook enigszins vertegenwoordigd: een behoorlijk aantal Zuid- en Middenamerikanen (Eddie Palmieri, Ray Barretto, Tom Zé, Caetano Veloso), en zelfs een paar Europeanen (Jacques Brel, Serge Gainsbourg).

John ColtraneMaar het meest in het oog springend: de Pitchfork-top 200 bevat een karrenvracht jazznamen. Van Mingus tot Cannonball Adderley, van Miles Davis tot John Contrane, van Eric Dolphy tot Ornette Coleman. Waarmee een duidelijk statement wordt afgegeven: we moeten pop en jazz zien als twee loten aan dezelfde stam. Twee genres die zich in de jaren 60 allebei nadrukkelijk afzetten tegen kitscherige musicals en de zoete populaire muziek van Bing Crosby en soortgenoten.

miles davisHet is een heel verleidelijk lijstje, dat ook nog eens vergezeld gaat van interessante videootjes en achtergrondinfo, bijvoorbeeld over Miles Davis’ obsessie met Prince of over nog onontdekte bootlegs van Bob Dylan. Volgens de makers sluit hun keuze aan bij de manier waarop mensen nu naar muziek luisteren: niet vanuit de eigen genre-bubbles van vroeger, maar nieuwsgierig en ongehinderd door tijd en plaats vanwege het streamen uit de onmetelijke muziekcatalogi boven ons in de Wolk.

I Love the 70sDe lijst maakte me ook nieuwsgierig naar Pitchforks top-200 voor de jaren 70, het decennium dat ik van mezelf ‘mijn tijd’ mag noemen. Wanneer zou dat komen? Tot die tijd moeten we het doen met deze vernieuwende selectie van oude muziek. Maar dat is geen straf. Check it out!

 

Eindejaarslijstje 2016

top-5Het is weer lijstjestijd, en Goeie Nummers kan en wil niet achterblijven. Bedenk wel dat ik maar een fractie van het totale aanbod van 2016 beluisterde. En dat nog eens teruggebracht tot een top-5, voor mij nog steeds de ideale lengte van een lijstje.

net-nietEen paar bijzondere platen misten de eindselectie op een haar, zoals Take Me To the Alley (Gregory Porter), 22, A Million (Bon Iver), Like An Arrow (Blackberry Smoke), Malibu (Anderson.Paak) en At Swim (Lisa Hannigan). En helaas zitten er geen Nederlanders bij. Wel veel oude namen. Mannen – ja, allemaal mannen, het zij zo – die laten horen dat ze nog steeds relevant zijn, plus nog een paar relatieve nieuwelingen:

hoes-stranger-to-stranger-van-paul-simonPaul SimonStranger to Stranger. Dat iemand zichzelf in een muziekcarrière van ruim vijftig jaar zo kan blijven vernieuwen, van Simon & Garfunkels Wednesday morning, 3 A.M. naar deze ritmische wereldmuziek. En steeds op zo’n hoog niveau. Om nog maar niet te spreken over zijn fantastische optreden in de Ziggo Dome afgelopen oktober. Voorbeelden: Wristband en het titelnummer.

hoes-keep-me-singing-van-van-morrisonVan MorrisonKeep Me Singing. Fijn groeiplaatje van de Belfast Cowboy. In tegenstelling tot Simon blijft Morrison op zijn 33e studioalbum dicht bij zijn vertrouwde mix van folk, blues en soul, maar sinds zijn Duets uit 2015 klinkt de Ierse knorrepot verrassend vitaal en gedreven. Laat hem maar zingen. Voorbeeld: Everytime I See A River.

hoes-golden-sings-that-have-been-sung-van-ryley-walkerRyley WalkerGolden Sings That Have Been Sung. Kruis Morrison uit de tijd van Astral Weeks met Tim Buckley en doe er een schepje 21e eeuw bij, dan heb je Ryley Walker. Verschil is dat de jonge Amerikaanse folkjazz-zanger ook een prettig gestoord gevoel voor humor heeft. Voorbeeld: The Roundabout.

hoes-heart-like-a-levee-van-hiss-golden-messengerHiss Golden MessengerHeart Like a Levee. Deze eenmansgroep uit North Carolina viel voorgaande jaren net buiten de top-5. Ditmaal natuurlijk niet. Er blijkt niet alleen country en gospel door de aderen van M.C. Taylor te stromen, een verse injectie soul doet wonderen voor zijn meeslepende songs. Voorbeeld: Heart Like a Levee.

hoes-here-van-teenage-fanclubTeenage FanclubHere. Na een radiostilte van zes jaar nam het Schotse vijftal, dat in 1991 doorbrak met Bandwagonesque, hun tiende plaat op. Het resultaat: twaalf gitaarpoppareltjes met messcherpe samenzang en melodieën die ongeveer na tweeënhalf keer luisteren met volle kracht toeslaan. Voorbeeld: I’m In Love.

Ik wens alle muziekliefhebbers een fijne jaarwisseling en een goed 2017, met hopelijk weer veel mooie (nieuwe) popmuziek!

Het web is af

Pieter Steinz2Deze week staat Goeie Nummers in mineur, vanwege het overlijden van schrijver Pieter Steinz. Hoewel het nieuws afgelopen dinsdag niet als een verrassing kwam – Steinz was in 2013 gediagnosticeerd met de onbehandelbare ziekte ALS -, werd ik er toch door getroffen. Hetzelfde bouwjaar (1963), ook als jongetje voorgoed de literatuur ingezogen door Het Sleutelkruid van Paul Biegel, en een groot popliefhebber bovendien.

Made in EuropeBovenal was en is Steinz voor dit blog een immense inspiratiebron. De voormalige ‘chef boeken’ van NRC Handelsblad paarde een grote belezenheid aan een frisse, open geest. Grenzen tussen ‘hoge’ en ‘lage’ cultuur waren er om te doorbreken; zijn boek Made in Europe (2014) behandelt net zo gemakkelijk Kuifje en Lego als Ovidius’ Metamorphoses en James Joyce’ Ulysses. En uit zijn zeer leesbare artikelen over boeken, films, beeldende kunst en muziek spreekt vooral bewondering en enthousiasme, naast de wens om andere mensen daarin te laten delen.

J.C. BloemDe culturele omnivoor, zoals NRC hem in zijn necrologie noemt, had daarbij een bijzonder vermogen om onverwachte dwarsverbanden tussen uiteenlopende werelden te zien. Zo schonk Steinz ons de prachtige vergelijking tussen de Zutphense dichter J.C. Bloem en de oude bluesmannen uit de Mississippidelta. En die tussen literair personage Oblomov en ‘Sunny Afternoon’ van The Kinks. In zijn blog Lezen met ALS verbond hij dit soort observaties ook nog eens op even ontroerende als geestige wijze met zijn eigen situatie.

Luisteren etcetera jaren 70Steinz was verknocht aan lijstjes, schema’s en overzichten. Dingen die orde scheppen in de onmetelijkheid van onze cultuuruitingen en de chaos van het leven. Dat deed hij bijvoorbeeld, samen met Bertram Mourits, in Luisteren &cetera. Het web van de popmuziek in de jaren zeventig (2011). De auteurs beschrijven daarin 25 bepalende albums van dat decennium, en leiden de lezer daarbij uiterst informatief en met veel geestdrift naar verwante artiesten, albums en liedjes. Een even aanstekelijk deel over de jaren 80 en 90 volgde, een deel over de jaren 50 en 60 verschijnt binnenkort, waarmee een fraai web is geconstrueerd van een halve eeuw popmuziek.

Paul Simon GracelandEn dan. Wat kan ik nog zeggen. Een liedje om af te sluiten dan maar. Vanaf het begin van dit blog heb ik me tenslotte voorgenomen om – als het maar even mogelijk is – elke post op een optimistische noot te laten eindigen. De door Steinz bewonderde Nick Cave met Death Is Not the End? Toch maar niet. Een andere van zijn favorieten past toch beter: Paul Simons Graceland, met de onuitwisbare regels ‘I have reason to believe / We all will be received / In Graceland’.

De oogst van 2015

oogst schovenDe eindejaarslijstjes vlogen ons de afgelopen tijd weer heerlijk om de oren – en op de valreep van het nieuwe jaar kijkt Goeie Nummers ook graag nog even achterom naar de albumoogst van 2015:

Neil Young 2Allereerst lieten een paar dinosauriërs dit jaar horen nog steeds relevant te zijn. Bob Dylan schuurde het werk van Frank Sinatra fraai op (Shadows in the Night). Van Morrison verraste met Duets. Neil Young was ouderwets geëngageerd op The Monsanto Years. En James Taylor maakte na dertien (!) jaar weer eens een album met zelfgeschreven goeie nummers (Before This World).

hoes Yesterday I Had The Blues José JamesEn jongere generaties? Souljazz-zanger José James gaf het Billy Holiday-jubileumjaar kleur met Yesterday I Had The Blues. Americana-sterren Jason Isbell (Something More Than Free), Eilen Jewell (Sundown over Ghost Town) en Dave Rawlings Machine (Nashville Obsolete) bevestigden hun klasse. En er was in 2015 nog zo veel meer moois. Naar eigen kennis en smaak brengt Goeie Nummers dat alles terug tot het magische getal vijf:

hoes Sufjan Stevens Carrie & LowellSufjan StevensCarrie & Lowell. Veel intiemer vind je het niet in de popmuziek – of daarbuiten. In de folky stijl van Illinois, Stevens’ doorbraakalbum, verhaalt deze plaat op liefdevolle en pijnlijke wijze over de relatie met zijn – schizofrene en verslaafde – moeder en zijn stiefvader.

hoes Blood Lianne La HavasLianne La HavasBlood. De jonge Britse singer-songwriter maakte in 2012 indruk met Is Your Love Big Enough? Op Blood gaat ze op zoek naar haar Griekse en Jamaicaanse roots en lijkt ze zich met haar veelzijdige stem en sterke songs langzaam te ontpoppen tot een echte Souldiva.

hoes Gates of Gold Los LobosLos LobosGates of Gold. De vijf Amerikanen met Mexicaanse roots revancheren zich voor hun werk van de laatste jaren, dat we wel ‘wisselend van kwaliteit’ kunnen noemen. Gedreven, verzorgd en bezield – Gates of Gold komt in de buurt van Kiko uit 1992. Dat wil wel wat zeggen.

hoes The RCA Sessions Malcolm HolcombeMalcolm HolcombeThe RCA Sessions. De man oogt en klinkt alsof hij na vijf jaar afzondering net uit zijn grot is gekropen. Maar laat het even wennen en je krijgt je beloning. Dit semi-live opgenomen dubbelalbum biedt een staalkaart van Holcombe’s kunnen als singer-songwriter.

hoes I Love You Honeybear Father John MistyFather John Misty – I Love You, Honeybear. Josh Tillman, voormalig drummer van Fleet Foxes, zingt melancholiek, sarcastisch en getergd over hartstochtelijke liefde. In de rijk georkestreerde nummers hoor je vleugjes Harry Nilsson en Brian Wilson. Over de top? Vaak. Ongemakkelijk? Soms. Verbluffend? Constant.

Al met al vijf albums waarop we van harte het glas mogen heffen. In de hoop dat 2016 ons weer net zo veel moois mag brengen. Ik kijk er nu al naar uit. Jij ook?

Mijn eigen eindejaarslijstje

Kortgeleden besprak ik de eindejaarslijstjes van anderen. Op de valreep is het misschien leuk om te laten weten wat Goeie Nummers uit de oogst van het afgelopen jaar heeft geplukt.

Sowieso zat het jaar vol persoonlijke ontdekkingen, zoals de alt-country van Hiss Golden Messengers (Haw), de soul-folk van Michael Kiwanuka (Home Again), en de knetterlekkere salsa van Africando (Viva Africando). En met herontdekkingen, zoals Here, My Dear van Marvin Gaye en Street Legal van Bob Dylan – platen die bij nadere beluistering veel beter blijken dan gedacht. Maar die albums komen allemaal niet uit 2014, en bij eindejaarslijstjes moet je streng zijn.

Goeie Nummers is vooral van de korte baan. Daarom geen album-top 100, 50 of 10, maar een oude vertrouwde top 5. Voor trouwe lezers van dit blog kent het lijstje wellicht weinig verrassingen. Hoe dan ook, hier is-ie, in willekeurige volgorde:

old crow medicine show RemedyOld Crow Medicine Show Remedy. Met bands als deze haalt de traditionele Amerikaanse muziek met glans het eind van de 21e eeuw. Sterke tijdloze liedjes waar je vrolijk van wordt, met authentiek instrumentarium als banjo, fiddle, mondharmonica enzovoort.

Richard Thompson Acoustic ClassicsRichard Thompson – Acoustic Classics. 14 hoogtepunten uit zijn rijke repertoire, nu opnieuw opgenomen met alleen zang en gitaar. In deze spaarzame en gloedvolle uitvoeringen hoor je nog beter hoe vreselijk goed zijn liedjes zijn. Ik raak maar niet uitgeluisterd.

John Fullbright - SongsJohn Fullbright – Songs. Even sober opgenomen als de klassiekers van Richard Thompson. Zang, gitaar, piano. De jonge singer-songwriter zingt met zijn lome en soepele stem liedjes op het smalle koord tussen hoop en wanhoop. Luister naar Happy.

The BreezeEric Clapton & Friends – The Breeze. An Appreciation of JJ Cale. Een prachtig eerbetoon aan de in 2013 overleden meester. Een plaat die het voorbeeld soms net niet en soms net wél overtreft. Precies zoals Cale het gewild zou hebben, ben je geneigd te denken.

Sharon Van Etten - Are We ThereSharon Van Etten – Are We There. Normaal gesproken laat ik me niet zo snel meeslepen door zware woorden en gedragen klanken. Maar deze Amerikaanse singer-songwriter brengt haar zieleroerselen zo overtuigend dat relativeren volslagen onzinnig wordt.

Met de beste muziekwensen voor 2015!

Eindejaarslijstjes

oliebollenWat is december toch een heerlijke maand. Niet alleen vanwege de feestelijkheden, de oliebollen en de drankjes, maar zeker ook vanwege de eindejaarslijstjes: de overzichten van de beste albums van het afgelopen jaar. Een immense muziekoogst teruggebracht tot iets hanteerbaars waarin kaf van koren is gescheiden. Heel prettig. De afgelopen weken heb ik al een flink aantal eindejaarslijstjes geturfd. Ik licht er drie uit.

de Volkskrant - logoDe Volkskrant gooide ditmaal alle genres (klassiek, jazz, pop, wereld) door elkaar in een lijst met de 50 beste albums van 2014, samengesteld in een overleg tussen alle recensenten. Ik was daar graag bij geweest, als een vlieg op de muur. Om te zien hoe dat communiceert, die klassiek geschoolden, jazz-cats en popjongens en -meisjes.

IMAG0428Popmagazine Heaven zette de individuele lijstjes van de recensenten net als vorige jaren zonder commentaar naast elkaar. Zo worden de liefhebbers van ‘kleine’ genres, zoals wereld en progrock, ook bediend. Jammer dat je daardoor als lezer niet tussen de regels door kunt speculeren over het wapengekletter op de redactie.

American Songwriter logoHet Engelstalige American Songwriter maakte een top 50 van louter Americana, mijn favoriete genre. Met fijne, puntige beschrijvingen van wat elk album zo bijzonder maakt.

Ik word altijd tamelijk opgewonden van die eindejaarslijstjes, waarschijnlijk omdat ze ook veel over mezelf zeggen. Hoeveel van de genoemde albums en artiesten ken ik? Niet onbelangrijk voor het ego van de popfanaat. Gelukkig: The War on Drugs en Old Crow Medicine Show waren me niet ontgaan. En John Fullbright had ik zelfs al hier in Goeie Nummers. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik blijkbaar ook allemachtig veel heb gemist. Herkenbaar?

Hiss Golden Messenger - latenessofdancersDe lijstjes geven ook altijd aanleiding tot wat prettige morele verontwaardiging. Waarom is Lucinda Williams’ Down Where the Spirit Meets the Bone nergens te bekennen? Wat doet Morning Phase van Beck zo belachelijk hoog? En hoe onbegrijpelijk is het dat Lateness of Dancers van Hiss Golden Messenger niet gewoon op 1 staat? Van die dingen.

Typhoon hoes Lobi Da BasiMaar het meest enerverende aan dit jaarlijkse achteromkijken is voor mij het vooruitzicht. Voorpret over onbekende, niet te missen muziek waaraan ik vast nog veel plezier ga beleven. Zoals: nieuwkomer Robert Ellis (25) die in alle drie de lijstjes voorkomt met The Lights From The Chemical Plant.  En Croz, het nieuwe solo-album van David Crosby (73) – zo hoog geëindigd in Heaven, toch maar eens beluisteren. En natuurlijk Lobi Da Basi van de Zwolse rapper Typhoon, waarvoor de Volkskrant superlatieven te kort kwam. 2015 begint fantastisch, met dank aan de eindejaarslijstjes van 2014…

Waarom lijstjes belangrijk zijn

loesje - to do lijstjeLijstjes. We kunnen er geen genoeg van krijgen. Ik tenminste niet. To-do-lijstjes, bucket lists, de Top 2000, lijstjes met persoonlijke muziekfavorieten, gelezen boeken, top-concerten. Herkenbaar?

Nick Hornby High FidelityLijstjes maken kan zelfs een vorm van kunst zijn. Dat zie je bijvoorbeeld in het boek High Fidelity van Nick Hornby uit 1994. Deze hilarische en herkenbare Britse roman  – in 2000 verfilmd door Stephen Frears, met John Cusack in de hoofdrol – gaat over platenhandelaar Rob Fleming, een dertiger die zojuist door zijn vriendin Laura is verlaten.

high fidelity film posterRob besteedt een groot deel van zijn tijd aan lijstjes, meestal in de vorm van een Top 5: van favoriete boeken, meisjes die hem gedumpt hebben, waanzinnigste gitaarsolo’s, beste Motown-duetten – en ga zo nog maar even door. Hij en zijn vrienden, allemaal oudere jongeren die nooit helemaal volwassen zijn geworden, zijn nogal monomaan bezig met popmuziek. En met lijstjes dus.

Tijdens een chic etentje merkt Rob jaloers op dat de andere gasten, zoals de succesvolle vrienden van zijn mooie ex-vriendin Charlie, allemaal meningen hebben. Zelf heeft hij alleen maar lijstjes. En wat stellen die nou voor tegenover meningen? Zo zit hij zichzelf steeds maar omlaag te halen.

‘Rob, stop daarmee!’ zou je hem willen toeroepen. Want lijstjes hebben zo veel te bieden.

Uit persoonlijk archief

Lijstje uit persoonlijk archief

Een Top 5 is op zijn tijd zelfs onmisbaar. Want je laat ermee zien – aan jezelf en je omgeving – wie je bent. Niemand maakt immers dezelfde keuzes uit de onmetelijke hoeveelheid aan meer of minder belangwekkende dingen die er op de wereld bestaan. En als uiting van je identiteit is een lijstje onmiskenbaar eleganter dan een mening.

Bovendien: als je leven een chaos is – omdat je vriendin je in de steek heeft gelaten of omdat je überhaupt niet weet hoe je je leven richting moet geven -, dan vormt een lijstje een ideale vluchtheuvel. Een klein eiland om bij te komen voordat je je weer op het woelige water begeeft. Een veilige plek waarop je met je vrienden oeverloos en vrijblijvend kunt kissebissen over wat wel en niet een plek op het lijstje verdient. Dat is toch zeker verre te verkiezen boven in je eentje doelloos dobberen op een ruwe zee?

Nick Hornby 2

Nick Hornby

Nick Hornby zegt het in High Fidelity niet met zoveel woorden, hij laat het Rob ook niet zeggen, maar ik ben ervan overtuigd dat hij het met me eens is: lijstjes zijn beter dan meningen. Wat vind jij?