Spotify

De ultieme vakantieplaylist voor het hele gezin

Toen onze kinderen nog klein waren brandde ik ter voorbereiding van een buitenlandse vakantie vaak een paar cd’s met mp3’tjes met favoriete nummers van mijzelf en de Vrouw. Elke cd bevatte 50 tot 60 nummers, dus daar was iedereen in de auto onderweg een flinke tijd zoet mee. En het bijzondere is: het menselijk muziekgeheugen zorgt ervoor dat we al meezingend, -wiegend en -klappend mooie herinneringen verzamelen voor later, als elk van ons die liedjes weer eens terughoort.

Inmiddels zijn onze dochter en zoon respectievelijk 19 en 16. Ze gaan nog mee op vakantie, maar er wordt eerst onderhandeld over de duur en de bestemming. En over de muziekkeuze tijdens de lange rit. Gelukkig is er nu Spotify. Daarmee kun je gemakkelijk van tevoren een kilometerslange vakantieplaylist samenstellen die straks met hulp van Bluetooth of een kabeltje uit de speakers komt.

Maar hoe kom je tot de ultieme vakantieplaylist voor het hele gezin? Hoe zorg je voor muziekjes die de stemming in de auto op peil houden, met liefst voor elk wat wils? Als lijstjesliefhebber heb ik me met liefde over die vraag gebogen. Beginnend met de altijdgroene artiesten waarop de tijd maar geen vat krijgt. Aretha Franklin, Elton John, Stevie Wonder, Amy Winehouse. Niet al hun liedjes lenen zich voor de merkwaardige akoestische ruimte van de rijdende auto, maar klassiekers als Respect, Rocket Man, Isn’t She Lovely en Valerie gaan er bij deze vijftigers én tieners ongetwijfeld in.

In bijna dezelfde categorie zitten de nummers die de afgelopen jaren een tweede leven hebben gekregen. Ain’t No Mountain High Enough van Marvin Gaye & Tammi Terrel, dat kennen de kinderen van een tv-programma, ik geloof It Takes Two. Min of meer in dezelfde categorie: Bohemian Rhapsody (Queen) en Hotel California (The Eagles), koplopers in de jaarlijkse Top 2000 op Radio 2. En sinds kort Running Up That Hill (Kate Bush), dat verrassend genoeg weer helemaal hip is vanwege een of andere binge-serie. Daar gaat je generatiekloof.

Daarna denk ik aan onze vroegere vakanties met die mp3-cd’tjes. Aan de liedjes die we toen draaiden. Garland Jeffreys, die had destijds net een heerlijke nieuwe plaat uit, The King of in Between. Singer-songwriter Slaid Cleaves met Breakfast in Hell. Bruce Hornsby, The Way It Is. Ik voel opeens hoe lang dat alweer geleden is. In twee opzichten: die vakanties, én de tijd dat ik die nummers voor het eerst hoorde. Een vleugje weemoed speelt op.

Natuurlijk voeg ik ook onbekendere nummers toe die een groter publiek verdienen. Een beetje popblogger kan niet zonder een gezonde zendingsdrang, zeker als het gaat om adolescenten met hun peer-bubbels. Singer-songwriters als Freedy Johnson en Sandy Denny. Bijna vergeten soulmannen zoals Eddy Floyd (Knock On Wood) en Clarence Carter (Patches). Oude R&B-krakers van Fats Domino en Little Richard die je koste wat kost levend moet houden.

Intussen heb ik zo al meer dan 100 tracks op een rij gezet. Gaat lekker. Maar of ik zo tot een ultieme familievakantieplaylist kom? Natuurlijk niet. De nieuwe generatie moet zelf ook een stem in het kapittel hebben. Spotify geeft de fijne mogelijkheid om anderen uit te nodigen om samen aan een afspeellijst te werken. Co-creatie zogezegd. Het werkt. Binnen de kortste keren stromen er vele onbekende nummers binnen van Snelle, Nielson en Ronnie Flex, Nederlandse acts die nu hit op hit scoren. Naast de iets oudere wereldhits van Duncan Lawrence (Arcade), Luis Fonsi (Despacito) en Pharrell Williams (Happy). Het begint nu echt wat te worden. Nog even de volgorde finetunen… en dan op weg naar nieuwe vakantieherinneringen!

Als je de ultieme vakantieplaylist voor dit gezin wilt horen, hier staat-ie!

Ondergedompeld in R.E.M.

onderdompeling eendAls eigentijdse muziekluisteraar ben je vooral een zapper. Als het huidige liedje niet bevalt ga je naar het volgende, hoppend van de ene artiest naar de andere, door de genres heen. Een uitstekende manier om je beperkte luistertijd efficiënt te besteden – maar persoonlijk dompel ik me liever voor langere tijd onder in één soort muziek. Door naar een heel album (!) te luisteren of, liever nog, me een aantal dagen achter elkaar (!!) onder te dompelen in het oeuvre van een bepaalde groep of artiest – mits dat natuurlijk sterk en interessant genoeg is.

Van Morrison met lichte hoedVaak gaat het dan om een artiest die in de loop van de tijd uit mijn playlist was verdwenen en door een of andere aanleiding weer op mijn pad komt. Zo verdiepte ik me een tijdje geleden in Van Morrisons album Keep Me Singing (2016) – om vervolgens weer dagenlang door Ierland te dwalen met Van the Man en zijn vroege meesterwerken Astral Weeks, Moondance en Veedon Fleece.

r.e.m. kleurEn zo was ik de afgelopen week bijna steeds diep into R.E.M., nu naar aanleiding van een interview dat ik hield met de Utrechtse Nederamericanaband The Yearlings (hun album Skywriting komt uit in november, lekkere muziek hoor, hou ze in de gaten), voor wie R.E.M. een grote inspiratiebron is.

R.E.M. Losing My ReligionDe duik in de wereld van Michael Stipe c.s. leverde onverwachte indrukken op. De indieband uit Georgia fungeerde in de media vooral als onderwerp van een muziekpolitieke discussie (‘is R.E.M. niet te commercieel geworden?’) of als wegbereider voor bands als Nirvana en Pearl Jam. Maar wie anno 2018 gewoon naar ze gaat luisteren, wordt getroffen door de  ontzettend sterke liedjes en het tijdloze karakter van hun eigenzinnige mix van sixties folkrock en seventies/eighties new wave.

farfisa orgelNeem bijvoorbeeld Begin The Begin, zo’n melodieus punky nummer waarop R.E.M. het patent heeft, met een gepassioneerde tekst waaruit afkeer én liefde spreekt. Of Stand, met vette rock-‘n-rollriff van Buck en een lekker Farfisa-achtig orgeltje. Of Finest Worksong, – let op dat verrassende baswerk van Mike Mills op het eind. Of het tedere Imitation of Life, met weer zo’n vage tekst om in te verdwalen. Het etiket ‘nineties alternative rock’ blijkt totaal niet meer te passen – dit zijn moderne klassiekers. Met R.E.M. eiste de combinatie Melancholie + Kracht voorgoed zijn plek op in de rock-‘n-roll.

11076831_bcdc79d83c_z R.E.M. Pinkpop 1989Tijdens mijn duiktocht dacht ik terug aan R.E.M.’s optreden op Pinkpop 1989 – hoog in mijn persoonlijke Concert-Top 10 – waar frontman Stipe fungeerde als Sjamaan, Voorganger en Martelaar ineen. Halverwege de meeslepende set scheurde hij zijn shirt kapot, en waar zoiets bij andere acts aanstellerig zou overkomen, was het daar op het podium in Landgraaf volkomen geloofwaardig. Rock-‘n-roll doet ertoe, dat was het effect. En datzelfde gevoel had ik vandaag toen ik weer uit het water kwam en mijn veren uitschudde.