Wat deed Mark Knopfler verkeerd?

dire straitsMark Knopfler, voorman van Dire Straits, had eind jaren ‘70 een vliegende start. Het eerste album en de single ‘Sultans of Swing’ maakten hem meteen tot de lieveling van publiek en critici. Knopflers sfeervolle liedjes en zijn uit duizenden herkenbare gitaarstijl waren een verademing tussen de punkers en symfonische rockers van die tijd. Hij werd vergeleken met JJ Cale en Bob Dylan. Het kan slechter.

Mark Knopfler 2Maar slechts een paar jaar later is het beeld 180 graden gedraaid. Dire Straits zijn weliswaar heel populair, maar voor poprecensenten zijn ze onmiskenbaar in de categorie Fout beland. De groepsnaam is synoniem met Uitverkoop van Idealen en met ‘muziek voor volwassenen’ (Adult Rock), een van de ergste dingen die je in Popland toegevoegd kunt krijgen. Serieuze popliefhebbers begonnen hun platen van de Britse band achter een kastdeurtje te zetten.

logo PhilipsHoe kon dat zo komen? Tja, Knopfler c.s. hadden natuurlijk hun open rootsy geluid ingeruild voor een wat pompeuzere rocksound dichtgesmeerd met toetsen. En ja, ze lieten hun wereldtournee sponsoren door een multinational (Philips). En ze transformeerden wel erg snel van cult- tot stadionband, dat ook nog eens. Maar was dat voldoende om zo verguisd te worden?

hoes debuutcd Dire StraitsNee, natuurlijk niet. Maar ik denk dat Knopfler (Glasgow, 1949) er in feite om vroeg. Ik bedoel letterlijk. Luister maar naar de debuutplaat van Dire Straits. In Sultans of Swing liet Knopfler duidelijk merken meer op te hebben met muzikale ambachtelijkheid dan met het gangbare modebewustzijn in de popmuziek: ‘And a crowd of young boys, they’re foolin’ around in the corner / Drunk and dressed in their best brown baggies and their platform soles /  They don’t give a damn about any trumpet playin’ band / It ain’t what they call rock and roll.’

hoesje In The GalleryEn in het nummer In The Gallery doet de Britse singer-songwriter er nog een schepje bovenop met zijn verhaal over Harry, een traditioneel werkende beeldhouwer die miskend wordt door de kunstcritici en galeriehouders: ‘It was in his blood and in his bones / Ignored by all the trendy boys in London and in Leeds / He might as well have been making toys or strings of beads / He could not be in the gallery.’ Pas na zijn dood krijgt Harry de verdiende erkenning: ‘And now all the vultures are coming down from the tree / So he’s going to be in the gallery.’

Wie zo zijn visitekaartje afgeeft komt vroeg of laat in aanraking met de smaakpolitie, dat wist Knopfler ook wel. Hij vond het misschien ook helemaal niet erg.

Met Emmylou Harris in Ahoy, Rotterdam, 2006

Dit alles hoeft gelukkig niemand ervan te weerhouden om – stiekem of niet – van Knopflers muziek te blijven genieten. Bijvoorbeeld van zijn bijzondere samenwerking met de Amerikaanse countrygitaarveteraan Chet Atkins (Neck and Neck, 1990), of zijn fraaie duetten met Emmylou Harris op All The Roadrunning uit 2006.

hoes PrivateeringOf van zijn soloplaten natuurlijk, zoals Sailing to Philadelphia (2000), Get Lucky (2009) of Privateering (2012): sfeer- en smaakvolle folk, blues en country, met het subtiele gitaarwerk, de donkere praatzang en de beeldende teksten zoals we die al kennen van dat allereerste Dire Straits-album. Gewoon goeie, vakkundige nummers – categorie Fout of niet.

7 comments

  1. Ja, aan hem zat ik ook te denken m.b.t. Guilty Pleasures…toen hij zweetbandjes ging dragen als een tennisspeler en zijn broer de band uitwerkte kreeg ik toch wel twijfels over de man. Staat natuurlijk los van zijn muzikale kwaliteiten. Ik frons wel automatisch mijn wenkbrauwen als iemand zich fan verklaart van Knopfler en Dire Straits. Na de 2e LP ben ik afgehaakt.

    Liked by 1 persoon

  2. Hoi Chris,
    Wat mij betreft kan Mark heel weinig fout doen. Weet nog precies wanneer ik Sultans of Swing voor het eerst hoorde, namelijk in een vrachtwagen van V&D, tijdens een vakantiebaantje als bijrijder ( ik was 19). Waarschijnlijk tijdens een Tour de France radio uitzending met Felix Meurders. Wist niet hoe snel ik de op moest gaan kopen.
    Toegegeven, er is een periode dat ze wat te vaak op MTV kwamen met kek gemaakte clipjes, maar dat heeft Mark ruimschoots goedgemaakt nadien. Ik verheug me op elk soloalbum. Er zit er weer een aan te komen of hij is net uit.
    Sommige mensen zeggen dat het kabbelt en dat hij een neuzelaar is, maar elk liedje is met zo veel liefde en nauwgezetheid gemaakt dat het telkens weer een feest is. Mijn favoriet is Stand up Guy.
    O ja, ook de Notting Hillbillies waren zeer de moeite waard, jammer dat ik die nooit live gezien heb. Mark we, samen met Emmylou, in Ahoy. Was jij daar niet bij?
    Groetjes, Toon

    Liked by 1 persoon

  3. Inderdaad een geweldig album. Vanwege het verhaal erachter (alimentatie-album) en de vaak minder goede heeft het te lang geduurd voordat ik hem ben gaan luisteren. “Face value” van Phil Collins vind ik trouwens ook een “echtscheidingsalbum” dat staat als een huis.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s