De voordelen van een oudere broer

oudere broerEen grote broer hebben heeft veel voordelen, dat blijkt ook uit onderzoeken. Hij beschermt je tegen pestkoppen op het schoolplein. Hij maakt voor jou in het gezin de weg vrij op het gebied van uitgaan, drinken en aanverwante zaken. Volgens onderzoek uit 2015 helpt hij je zelfs bij het ontwikkelen van je inlevingsvermogen, altruïsme en gehoorzaamheid. Het gekke is dat in die studies iets heel belangrijks steeds wordt vergeten: een oudere broer leert je ook wat goede muziek is.

kaïn en abelIk kan het weten. In de zomer van 1976 was ik twaalf (‘bijna dertien’) en mijn broer Wim vijftien. Hij lag qua ontwikkeling op alle fronten meerdere lichtjaren op mij voor, daar kan iedereen zich wel iets bij voorstellen. En naast broederliefde was er natuurlijk ook lichte rivaliteit – denk aan Kaïn-Abel, Jakob-Esau, Noel-Liam – dus ik probeerde in de daaropvolgende puberjaren uit alle macht aan te haken en de afstand te overbruggen. Het voornaamste middel daarvoor was de popmuziek.

rory gallagher irish tourNou luisterde mijn broer in die tijd naar Jimi Hendrix (Are You Experienced) en Rory Gallagher (Irish Tour) terwijl ik net voorzichtig begon met ELO, The Eagles en Supertramp. Mijn helden veranderden in bevende rietjes tegenover mensenetende geweldenaars als Hendrix en Gallagher. Die kloof was niet te dichten. Ik luisterde er wel naar, probeerde de smaak te pakken te krijgen maar het ging precies zoals bij het proeven van mijn eerste pilsje – ik hield me eventjes goed voordat ik het bittere spul uitspuugde.

Bowie met ooglapjeMaar de platencollectie van mijn broer bevatte niet alleen gitaargoden. Hij had naast JJ Cale (Naturally) en geavanceerde jazz van John Coltrane ook albums van Lou Reed (Rock-‘n-Roll Heart, Transformer) en David Bowie (Ziggy Stardust). Hun melodieuze glitter-rock (zoals het toen werd genoemd) bood mij wel wat aanknopingspunten. En dat hun mysterieuze teksten mij als 14-jarige boven de pet gingen, was waarschijnlijk alleen maar goed.

The BandLangzaam, heel geleidelijk, begonnen de dingen een beetje te verschuiven. Ik gebruikte ‘zijn’ Reed en Bowie, en ook Don McLean, JJ Cale en Randy Crawford als een soort stapstenen naar ‘mijn’ Roxy Music, The Band, Joni Mitchell, Otis Redding en Stevie Wonder. Kijk, nu had ik mijn broer af en toe ook iets te vertellen, zo van ‘heb je dit al gehoord, dit is echt goed.’ Een belangrijke stap.

stereo jaren 70Op een gegeven moment begonnen onze platencollecties elkaar aan te vullen. Ik kocht Elvis Costello’s My Aim Is True, hij This Year’s Model en Armed Forces. Hij Van Morrisons Astral Weeks, ik Veedon Fleece en Moondance. Op onze kamers hadden we allebei ons eigen stereosetje, en we leenden constant platen aan elkaar uit. Op den duur wisten we – afgezien van een paar mindere keuzes van hem – niet meer welke plaat van wie was.

platenkast grootInmiddels zijn we zo’n veertig jaar verder. Ik ben nog steeds behoorlijk popfanaat en heb veel meer platen in mijn kast en in mijn hoofd dan mijn broer Wim. Ik vraag me weleens af wat dat over mij zegt. Is mijn liefde voor popmuziek gezond of moet je het eerder zien als een ontwikkelingsstoornis? Ben ik mogelijk onbewust blijven steken in het idee-fixe dat ik hem moet bijhalen via de popmuziek?

Ik durf dat laatste niet helemaal uit te sluiten, hoe gek het misschien ook klinkt. Je kunt jezelf tenslotte nooit echt kennen. Toch zou ik deze popstoornis niet willen missen, want ik put er elke dag nog steeds ontzettend veel plezier, genot en troost uit. En dat heb ik dus allemaal te danken aan mijn oudere broer.

Herken je dit verhaal? Of was het een oudere zus die jou op het goede muziekspoor zette? Aarzel niet en deel je ervaringen bij de Reacties hieronder!

 

5 comments

  1. Wat geinig is dit zeg
    De zelfde tijd zelfde muziek zelfde gevoel
    Alleen was het een zus

    (Mijn eerste reactie en ook meteen mijn eerste haiku😉)

  2. Ja, dat herken ik helemaal, want ik ben die broer. Leuk om te lezen, maar in mijn ogen is hij eigenlijk altijd de autoriteit geweest als het om muziek gaat, als luisteraar en zeker ook als muzikant.

  3. Heel herkenbaar Chris en dat naar twee kanten. Oudste broer Guus gaf mij het nodige mee, waaronder Leonard Cohen en Eva Cassidy, om er maar een paar te noemen. Jongste broer Bob, jou welbekend, kreeg een pakketje van mij mee met o.a. Pink Floyd, Neil Young en meer van dat soort grootheden van vóór zijn tijd. Oh ja en die jongste broer propte er bij mij dan weer een stapeltje (toen nog) alternatieven in zoals Radiohead, Elliott Smith en niet te vergeten Nick Drake.Mooi beeld!

  4. Hier ook zeer herkenbaar. Mijn 8 jaar oudere broer nam mij bijvoorbeeld mee naar de Band-film The Last Waltz Alle artiesten in die film wilde ik leren kennen, zo’n indruk maakte dat. En hij had (toevallig!) ook platen van John Coltrane en J.J. Cale, muziek waar ik nog steeds graag naar luister.
    De New Wave en rockmuziek waar ik destijds naar luisterde kon hem niet echt bekoren, geloof ik….wel de platen van Santana die ik dan weer kocht.

Geef een reactie