Gregory Porter

Het mooiste huwelijksaanzoek

aanzoek kikkersDe meest overtuigende manier om een huwelijksaanzoek te doen is niet op één knie, bloemen enzovoort, maar natuurlijk met muziek. Dat wisten onze voorouders al, ze hebben enkele eeuwen geleden niet voor niets de aubade uitgevonden: een lied waarin een man zijn aanbedene het hof maakt, liefst onder aan haar raam – ze deden toen nog amper aan genderneutraal – onder begeleiding van een lieflijk betokkeld snaarinstrument. Geef toe, welk hart zou daar niet van smelten?

jongen met luitAls je de schrijvers uit vervlogen tijden mag geloven, klonken deze muzikale aanzoeken van edelen en troubadours in de Middeleeuwen en de Renaissance geregeld op allelei openbare gelegenheden. Om de een of andere reden hoor je ze tegenwoordig nog maar zelden, en dat is jammer. Een mogelijke verklaring is dat aubades nu gewoon verstopt zitten in popliedjes.

Sam Cooke You send meVoor het fraaiste aanzoekliedje moeten we wel een stukje terug in de tijd, toen we de huwelijkse geloften nog wat letterlijker namen dan tegenwoordig. Naar 1957, om precies te zijn. In dat jaar steeg You Send Me van Sam Cooke naar de nummer 1-positie in de Amerikaanse Billboard R&B Charts.

Sam Cooke 2Sam Cooke (1931-1964), afkomstig uit een zwart domineesgezin met acht kinderen, begon zijn korte en stormachtige carrière als gospelzanger en switchte daarna naar pop en soul. Crooner Nat King Cole was zijn grote voorbeeld, maar de ruigere stijl van de soul trok hem ook. Als zanger was Cooke een natural. Hij had het allemaal: kracht, bereik, zuiverheid, souplesse, en desgewenst gaf hij zijn stem een rauw randje mee. En dat alles zonder dat het hem enige moeite leek te kosten.

Sam Cooke 4In You Send Me toont Cooke zijn zoetgevooisde, intieme benadering. We zien de twee geliefden meteen voor ons, ze zijn al vertrouwd met elkaar: ‘Darling, you send me, honest you do.’ De zanger bekent dan dat hij zijn gevoelens een tijdlang niet serieus durfde te nemen: ‘At first I thought it was infatuation.’ Die overwonnen bindingsangst maakt zijn liefdesverklaring des te geloofwaardiger: ‘Now I find myself wanting to marry you / and take you home.’ Zo simpel, zo direct, zo puur. Zo ouderwets bijna. En dan die onvergelijkbare stem van Cooke – je ziet bruid en bruidegom al bijna naar het altaar lopen.

Gregory PorterMaar voor wie nu nog aarzelt met haar jawoord, hier is een fraaie versie van Gregory Porter, die ‘You Send Me’ bijna een halve eeuw na dato opnieuw tot leven wekt. Niet ouderwets dus, maar tijdloos. En stukken overtuigender dan kaarslicht, ringen of rozen maar kunnen zijn.

Hereniging met de Belfast Cowboy

herfstweer bosMijn muziekvoorkeur beweegt mee met het weer, de seizoenen en met allerlei zaken die ik niet kan of wil benoemen. En natuurlijk is er ook de invloed van wat ik hoor of lees over nieuw werk van bekende of onbekende muziek en muzikanten.

Van Morrison Astral WeeksEen artiest die zo onlangs na lange tijd weer binnen gehoorsafstand kwam, is Van Morrison (Belfast, 1945). Vanaf mijn 13e was ik verslingerd aan zijn unieke mix van Keltische mystiek en Amerikaanse rythm & blues. Een toffe biologieleraar, tevens Van-fan, leende me een stuk of tien lp’s van de Belfast Cowboy, waaronder Astral Weeks, Moondance en Veedon Fleece, die ik natuurlijk meteen allemaal op cassette zette.

Van Morrison Poetic Champions ComposeZeker vijftien jaar ging het opperbest tussen mij en Van Morrison, maar ergens eind jaren 80 kwam de klad erin. De nieuwe albums van de Noord-Ierse zanger klonken me vlak en inwisselbaar in de oren. Bovendien vestigden de verhalen over zijn norse, nukkige gedrag ongewild mijn aandacht op de merkwaardige verongelijkte klaagzangen tussen de parels in zijn oeuvre. Zozeer dat Morrison de laatste decennia eerlijk gezegd voornamelijk op de zolder van mijn muziekgedachten vertoefde.

Van Morrison DuetsTot een paar weken geleden. Want Van the Man, net 70 geworden én in de Britse adelstand verheven, leverde dit jaar weer eens een puik album af: Duets. Re-Working The Catalogue. Hierop blaast hij samen met zangers als Gregory Porter, Joss Stone en Taj Mahal een aantal relatief onbekende nummers uit zijn eigen repertoire nieuw leven in.

mavis staplesHet concept klinkt niet al te opwindend, maar de nabijheid of concurrentie van de andere topartiesten lijkt een geweldige uitwerking op Sir Van te hebben gehad. Bezielder en verzorgder dan in lange tijd klinkt hij op Duets. Luister maar eens naar If I Ever Needed Someone, van His Band and the Street Choir uit 1970, hier met gospelster Mavis Staples.

266px-Van-Morrison in 2007En zo kwam het dat ik ook eens wat beter naar Morrisons werk uit die ‘zolderperiode’ ging luisteren. En ja, dan blijkt de man ook tussen 1990 en 2015 nog heel wat mooie dingen te hebben gemaakt. Zoals Born To Sing: No Plan B uit 2012. En het werd nog mooier toen ik las dat verschillende platen uit zijn hoogtijdagen, zoals Saint Dominic’s Preview en de onvergetelijke live-dubbelaar It’s Too Late To Stop Now onlangs eindelijk op cd zijn verschenen. Iedereen kan zich voorstellen hoe graag ik de gelukkige hereniging met de Belfast Cowboy wil delen. Check him out!

Ontdekkingen (2)

hoofddekselsEigenlijk zou ik bloggen over een nieuwe veelbelovende vorm van ‘muziektherapie’, maar ik werd afgeleid door eerst de tv en toen door mijn agenda. Daarom een verhaal over twee ontdekkingen van de afgelopen jaren: mannen van dezelfde generatie, met herkenbare hoofddeksels, die allebei de jazz diep in het grote hart dragen.

tvOp tv bij Nieuwsuur zag ik Remco Campert een van zijn gedichten voordragen, onder muzikale begeleiding van de saxofonist met bril en hoedje die het afgelopen decennium zo veel heeft bijgedragen aan het vaderlandse jazzklimaat: Benjamin Herman. En in m’n agenda, zag ik blij verrast, staat voor volgende week een andere muzikale held op mijn programma: de man met de zwarte helm-muts-pet die je hart doet smelten met zijn fluwelen stem: Gregory Porter.

Benjamin Herman van links opzijAltsaxofonist en bandleider Benjamin Herman (Londen, 1968), in 2008 trouwens uitgeroepen tot Nederlands Best Geklede Man, blaast niet alleen prachtige melodieuze solo’s, je komt hem ook op allerlei plekken in verschillende bands tegen. Een overal waar je hem ziet, straalt hij een ongelooflijk coole jaloersmakende welwillendheid en klasse uit. Met zijn eigen combo en met zijn werk voor Typhoon of Remco Campert. Of met zijn New Cool Collective natuurlijk, die energieke fusiongroep die je van je sokken blaast met een mix van funk, afro, be-bop en balkan. Daarbij: als ik zijn ontwapenend-stuiterend-stotterende aankondigingen hoor, komt er vanzelf een brede grijns op m’n gezicht, daar kan ik niets aan doen. #happy

Gregory PorterAls een soort reusachtige teddybeer, zo staat Gregory Porter (Los Angeles, 1971) op het podium. Onder dat hoofddeksel schijnt een geheim schuil te gaan, de man praat er niet over, laten we het maar vergeten, het is gewoon een handelsmerk. Maar die stem, dat is zijn echte handelsmerk. Ik zag eens een filmpje waarop de Amerikaanse souljazz-zanger het beroemde ‘You Send Me’ van Sam Cooke coverde. Bij andere uitvoeringen van die klassieker denk je: mooi gedaan hoor, maar geef mij toch maar Sam. Niet dus bij Gregory. Aanstaande donderdag 8 oktober mag ik hem zien optreden in Tivoli in Utrecht. #geluksvogel

Beide mannen mag je eigenlijk niet te missen. Dat hoeft ook niet, ze zijn niet ver weg en ze houden van optreden. Dus ik zou zeggen: check ‘em out!