Chuck Berry

Goeie nummers voor de aliens

voyager aIn 1977 lanceerde ruimteorganisatie NASA twee onbemande ruimteschepen om de randen van het zonnestelsel te onderzoeken: Voyager 1 en Voyager 2. Aan boord bevinden zich, inmiddels op miljarden kilometers bij ons vandaan, onder meer enkele ‘gouden platen’ met geluidsopnames en afbeeldingen van de aarde, las ik vorige week op NRC.nl. Het doel ervan is, aldus NASA, ‘om het verhaal van onze wereld te communiceren met buitenaardse wezens’.

groene alien met orenDe Amerikaanse ruimtevaartorganisatie selecteerde voor buitenaardse oren destijds onder meer het geluid van een kus, van een moeder die haar huilende baby troost, van allerlei dieren, van het weer, van treinen, schepen, een tractor en paard en wagen. Ook welkomstgroeten voor de aliens, in maar liefst 55 Aardse talen, ontbreken niet. Een deel van de geluidsfragmenten kun je nu beluisteren via Soundcloud.

Chuck BerryWat niet op Soundcloud staat, maar wel op die gouden platen voor extraterrestials, zijn iconische muziekstukken, variërend van Bach, Beethoven en Mozart tot een Javaans gamelanorkest en ‘Johnny B. Goode’ van Chuck Berry. Zie de lijst op de NASA-site.

voyagerAangespoord door deze intrigerende onderneming begon ik ogenblikkelijk te denken aan de popliedjes we nu, bijna veertig jaar later, aan die gouden platen zouden moeten toevoegen. En dan dus niet gemakzuchtig heel Spotify in gecomprimeerd formaat erop kieperen, want daar kunnen die buitenaardse figuren natuurlijk niets mee. Ik bedoel met zorg een stuk of tien essentiële liedjes uitkiezen die hun een goed en interessant beeld geven van ons als Aardige wezens.

Stevie Wonder nuNog niet zo eenvoudig, de keuze is tenslotte immens. Maar Stevie Wonders Superstition mag natuurlijk niet ontbreken, daarmee hebben we geloof, bijgeloof en ongeloof in één keer te pakken. Bovendien is het een voordeel dat die aliens waarschijnlijk meteen de groove herkennen  – dat breekt het ijs.

Daniël Lohues 2Dan ‘Blowing In The Wind’ van Dylan. Niet te missen. Want mensen blijven altijd vragen stellen en naar antwoorden zoeken, zo zijn we nu eenmaal, daar dienen die andere wezens zo snel mogelijk aan te wennen. En Daniël Lohues met Annelie: hier op deze planeet heb je dus jongen en meisje, en tja, dat levert vaak ontmoetingen, verliefdheden en soms ook wat gedoe op. Dan weten ze dat ook maar.

Ik kan zo nog wel even doorgaan, maar ik ben eigenlijk minstens zo benieuwd naar wat anderen naar onze heelalgenoten zouden sturen – en waarom. Dus laat het weten, Goeie Nummers is blij met jouw Gouden Plaat-suggesties!

Help Assen en Tilburg over de brug

WNew Orleans parasollen en muziekat je van ver haalt, is lekker. Lekkerder dan wat je al kent. Iets onbekends heeft kennelijk exotische toverkracht. Ook in de popmuziek. Want ook wij, muziekliefhebbers van de Lage Landen, vinden muziek van ver weg doorgaans aantrekkelijker dan Hollandse kost. Zeker als het uit de VS komt.

Ik doe daar zelf lustig aan mee, maar het is natuurlijk niet helemaal eerlijk. We lopen weg met een Amerikaan die Californië als het Beloofde Land ziet of met iemand die diepzinnige gedachten krijgt door een bezoek aan Graceland in Memphis, Tennessee. Maar waarom kan dat wel, terwijl een Nederlander die zingt over Assen of Tilburg kan rekenen op louter hoon of medelijden? Wat hebben Assen en Tilburg ons misdaan dat er geen gloedvol lied over ze wordt geschreven?

Ik heb er wel een verklaring voor. Wij popliefhebbers vinden de combinatie geloofwaardig en exotisch gewoon het fijnste. Een geloofwaardige illusie, waarachter een diepere waarheid schemert. In het Engels is daar een mooie uitdrukking voor: suspension of disbelief. Een liedje werkt wanneer je je ongeloof even kunt uitstellen, wanneer je je er zolang het duurt aan kunt overgeven. En daar wringt het met die Nederlandse steden – denk ik. Het loflied op Assen of Tilburg botst gewoon te snel met de realiteit. Door een bezoekje of herinnering aan een van die twee steden. Het lukt je niet om je ongeloof uit te stellen.

Maar er is meer. Om een stad als New Orleans zijn allerlei mythes heen gebouwd. Het is de bakermat van blues en jazz, smeltkroes van invloeden uit alle windstreken. The Big Easy ademt en wasemt muziek, zwarte magie en erotiek uit al z’n poriën. Maar ook in Assen en Tilburg en al die andere buitengewone Nederlandse provinciesteden zijn ongetwijfeld mysteries en onontdekte schoonheid te vinden. We hoeven die alleen maar naar boven te halen. Zo kunnen die Nederlandse steden een verdiende plek in onze verbeelding krijgen. Ik wil me daar hard voor gaan maken. De lezers van dit blog komen vast en zeker uit alle uithoeken van Nederland. Wie helpt me om die mythes rondom Nederlandse steden te verzamelen?