Nick Lowe

Het raadsel Nick Lowe

Nick Lowe jongDe carrière van Nick Lowe is nauwelijks te bevatten. Eind jaren 70, begin 80 beleeft de Britse zanger-basgitarist successen als solo-artiest met inventieve maar weinig authentieke liedjes (I Love the Sound of Breaking Glass, Cruel To Be Kind). Terwijl zijn meesterwerken vanaf midden jaren 90 (The Impossible Bird, The Convincer) nooit meer dan een beperkte schare trouwe fans bereiken. Hoe kan dat? Is het een bewijs voor de stelling dat kwaliteit en commercieel succes gewoon niet kunnen samengaan?

boek Cruel To Be KindIk ging op zoek naar het antwoord in Lowe’s recente biografie Cruel To Be Kind, van de hand van popjournalist Will Birch. Birch sprak vele mensen uit Lowe’s omgeving, alsmede de man zelf, en biedt zo een mooi inkijkje achter de schermen van de publieke persona die de Engelsman ons laat zien. Zodat we geleidelijk steeds dichter bij de kern van het enigma komen.

howlin' wind van graham parkerWe lezen hoe Lowe eind jaren 70 de wonder boy wordt van de Britse punk en pubrock. Alles wat hij aanraakt verandert in goud. Hij produceert de belangrijke eerste platen van Elvis Costello, Graham Parker & the Rumour, Ian Dury & The Blockheads en The Damned, schrijft hits voor andere artiesten en speelt zalen plat met de energieke rockabilly van Rockpile. Hij verwerft zelfs halfserieuze bijnamen als Jesus of Cool, Saint Nick en Basher.

Hiatt_FamilyMaar halverwege de jaren 80 is het wel op. Platenlabels weten niet meer wat ze met hem aan moeten. Het botert steeds minder met manager Jake Riviera. De drank krijgt Lowe steeds meer in zijn greep. Zijn huwelijk met countryzangeres Carlene Carter loopt op de klippen. En dan, in 1987, komt de ommekeer. Singer-songwriter John Hiatt belt vanuit LA of Lowe bas wil spelen op de plaat die hij met gitarist Ry Cooder en drummer Jim Keltner wil opnemen. Lowe vliegt dezelfde avond nog naar LA, en vier dagen later zijn de opnames voor Bring The Family klaar. De plaat, met onder meer prijsnummer Have A Little Faith In Me, zou een rootsklassieker worden.

nick lowe impossible birdDoor Bring the Family herleeft Lowes belangstelling voor de traditionele Amerikaanse muziek. Vanaf dat moment laat hij de muziekmodes voor wat ze zijn en ontwikkelt een geheel eigen stijl waarin country, soul, rock-‘n-roll en calypso samengaan met een croonende stijl van zingen en oer-Britse woordkunst. The Impossible Bird uit 1994 is de eerste proeve van Lowe’s hervonden elan – werklust is niet zijn fort – in de decennia daarna gevolgd door vijf andere studioalbums die vooral bij critici hoge ogen gooien.

Iirony dialn het laatste hoofdstuk van Cruel To Be Kind gaat Birch eindelijk in op het raadsel van Lowe’s beperkte succes, al geeft hij daarvoor het woord aan anderen. Volgens de een is Nick Lowe wat te erudiet en te intelligent voor het grote publiek, dat nou eenmaal gesteld op eenvoud. Volgens een ander staat Lowe’s ironie brede populariteit in de weg. Zijn muziek heeft vaak het karakter van een pastiche – een liefdevolle overdrijving van de stijl van een bepaalde artiest – en luisteraars krijgen dan gemakkelijk het gevoel dat hij op subtiele wijze de spot drijft met hun eigen muzieksmaak.

Nick Lowe met Ry CooderDie verklaringen klinken best plausibel, maar toch blijf ik met mijn vraag zitten. Lowe’s teksten zijn inderdaad vaak voor meerdere uitleg vatbaar, maar door de jaren heen is zijn werk juist steeds directer, serieuzer en persoonlijker geworden. De persoon en de artiest Nick Lowe zijn steeds meer op elkaar gaan lijken. Dan is het dus onlogisch dat zijn latere liedjes minder liefhebbers vinden dan zijn vroegere.

nick lowe dig my moodZou het kunnen dat ironie de afgelopen decennia steeds meer uit de gratie is geraakt bij het pop-publiek? Ik hoop dat ik ernaast zit. Luister naar The Man That I’ve Become. Of naar I Trained Her to Love Me. Wat een fijne liedjes, die je een glimlach bezorgen en tegelijk je wenkbrauwen doet fronsen. Populair of niet, Nick Lowe is de man die in ruim veertig jaar van Jesus of Cool een ‘elegant statesman of rock’ werd, een bijzondere prestatie  – check him out.

Het mooiste fotolied

Loudon Wainwright III ca. 2005Wat kunnen foto’s toch wonderschone liedjes opleveren. Dat zagen we onlangs al bij singer-songwriter Guy Clark. Zijn collega Loudon Wainwright III doet daar zo mogelijk nog een schepje bovenop in The Picture (van History, uit 1992), waarin hij aan de hand van een veertig jaar oud familiekiekje de relatie met zijn zusje onder de loep neemt, met onder meer de onvergetelijke regels:

‘A brother needs a sister to watch what he can do / To protect and to torture, to boss around, it’s true / But a brother will defend her / For a sister’s love is pure / Because she thinks he’s wonderful / When he is not so sure.’

Nick Lowe jongPuur door mijn smaak van de dag moet Wainwright de prijs voor het mooiste fotolied echter afstaan aan Nick Lowe. Deze voormalige new-waver, die in de jaren ’70 een bescheiden hit scoorde met ‘I Love the Sound of Breaking Glass’, is de afgelopen decennia bezig geweest het waardig ouder worden in de popmuziek te perfectioneren. Van langharige Britse pubrocker transformeerde hij geleidelijk tot witgekuifde Amerikaanse rootscrooner, met zelfgeschreven liedjes die klinken alsof ze altijd al bestaan hebben. In Long Limbed Girl (van At My Age uit 2007) vangt Lowe feilloos het gevoel van weemoed dat opkomt bij de aanblik van een vergeelde romantische foto.

Nick LoweEerst toont hij ons het beeld van het slanke langbenige meisje met haar armen om hem heen. Lange tijd weggestopt in een la, toegedekt door de jaren, samen met de dwaasheid en verliefdheid van de jeugd. Daarna vraagt hij zich af – uiteraard zonder er werk van te maken – waar zijn oude vlam nu zou zijn, en of ze het geluk uiteindelijk gevonden heeft. En ondertussen laat de zanger het elegant aan de luisteraar over om te bedenken of dit lied inderdaad gaat over al het goede dat hij haar toewenst – of eigenlijk over zijn eigen vage hunkering naar die armen.

lowresBij al deze zoete herinneringen weet Lowe al te grote klefheid te vermijden. We worden bij de les gehouden met een uptempo calypso-achtige ritme, enkele onverwachte extra maten en puntige blazersriffjes. Zodat we ons graag door deze mijmering laten meevoeren en we aan het eind van het liedje, net als de zanger, graag zouden willen weten hoe het die jeugdliefde in de tussentijd is vergaan. En onwillekeurig gaan we vervolgens ook in onze eigen la met herinneringen op zoek naar oude foto’s.

Ken je andere goeie nummers die geïnspireerd zijn door foto’s? Aarzel niet om titel en artiest hieronder te posten. Ik ben benieuwd hoeveel van dit soort liedjes er te vinden zijn!